Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?

İnternet haberi değil kes yapıştır hiç değil gün ve gün uygulayıp sonuçlarını paylaşacağım sizlerle... tüm silahlarinizi kuşanin bayanlar perşembe günü başlıyoruz ve kilolara savaş açıyoruz. bu savaşın galibi biz olacağız. benimle birlikte kilo vermek isteyen bayanları yorum ve begenileri ile görelim. birbirimizin Kilo Kontrol Timleri olmaya varmisiniz? buraya yazıyo olmak bile bizim daha dikkatli olmamızı sağlayacaktır. her pazartesi... tarih:09.03.2015 pazartesi.

"O sesi sen de duydun mu?" Karanlık koridorda yönümü bulmak için duvarlardan yardım alırken korkuyla sormuştum bu soruyu. "Burası otel" demekle yetindi ,benim aksime fazla rahat davranıyordu "burada sesler olması fazlasıyla normal." Cevabı üzerine durdum "Bu otelin tek ziyaretçileri biziz Deamon, hatırlasana!?" Karanlık koridorda durmamla birlikte tüm ses kesilmişti. Bana sonsuz gibi gelen birkaç saniyeden sonra Deamon rahatsız edici bir gülümsemeyle cevap verdi "Görmüyor musun?" etrafı gösterdiği eli hiç durmadan titriyordu "herkes burada" gülmeye devam ediyordu "hepsi bizim için burada" gelip suratımı tuttu ve kafamı etrafa bakmam için yukarı kaldırdı, sonra büyük gülüşü aniden soldu "sadece biz yokuz." Usulca suratımı bıraktı ve koridorda uzaklaşırken defalarca kez tekrarladı "Sadece biz yokuz."

Aynı yıldızın altında replikleri ve fotorafları için bir kitap yazmaya karar verdim. Augustus Waters ve Hazel Grace Lancaster replikleri :)

Tüm hakları Pars'ın baklavalarında saklıdır..

Güçlü olamıyorum asla. Güçlü olamayacağımı anladım. Beni affedebilecek misin gelecekteki yüzüm? Bu kadar yenilgiyi kabullenememişken geçmişim, apar topar dün olabilecek mi tek bir kelimeyle? Ben, yalnızlığı seçmişken tüm renklerimden sıyrılıp ben olabilecek miyim? Şu hiddetle çarpışan bulutlar gibi gürültüyle ağlamalı aslında halime fakat bir o kadar komik gelişiyor olaylar. Eskiden kafamda tek bir şey vardı; büyümek. Babamla vakit geçireceğim günü bekledim durdum hep. Ara ara masa başına geçip babama meydan okuduğum günleri hatırlıyorum. Sanki yensem tüm varoluşum çözümlenecekmiş gibi. Sanki hemen o an büyüyecekmişim gibi. O kadar istekli, heyecanlı ve sabırsız… Şimdiyse çarçabuk ölmek istiyorum. İşte bu kadar ironik benim için yaşamak. Sönük bir ışık gibi; canlanması zor olan. Çıldırmış gibi hissediyorum bazen. Ya da çıldırmaya hazır bekliyorum her an. Her gece tepeme yığılan düşünceler var ve uykusuz -BAZEN SEVDİKLERİNİZE ZARAR VERMEMENIN TEK YOLU ONLARDAN UZAK DURMAKTIR-