Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

"Cehenneme adım atmış bir insanın hissettikleri yalnızca ateş ile beslenir." Soğuk bir esintinin kurbanıydık hepimiz belki de. Bu esintinin nefret tutmuş kirli harelerinde saklıyorduk ruhumuzu. Belki de aynı kulvarda aynı düşüncelere sahip, farklı ruhlardık fakat hepimiz de geçmişimizde bir tutam acıyı saklamıyor muyduk? Herkesin acısı, herkesin karakterini doğuruyordu. Bunu anladığım gün, kişiliğimin acının nefret kazınmış harelerindeki küllerinden bir Anka kuşu gibi doğduğunu fark edebilmiştim. Ben, acıdan doğmuştum; kirli anılarım ruhumun bekçiliğini yaparken, kirpiklerimin arasından süzülüp, toprağa karışan son göz yaşını satırlara armağan edip, hayata gözlerimi sonsuza dek yumacaktım. Acılarla doğarken, anılarla ölecektim.

"Bir acı var kalbimin tam sol köşesinde. Hemen sen kokan satırların arasında beliriveren çok fazla acı var, sevgilim."

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın