"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

Bir insan, bir lakaptan en fazla ne kadar nefret edebilirdi ? Konu Harun ise, bu sorunun bir cevabı yoktu. Mahallesinin ağır abisi Harun'un bu hayatta delirdiği en büyük şey, üzerine sinen o lakaptı. 'Köse' Ve sonra, bir şey daha eklendi bu listeye. Her fırsatta bu kusurunu yüzüne vurma cesaretini gösterebilen, mahallenin mektep gören üç beş kişisinden biri. Nagehan'ın ayarsız dili. & Bir Köse'yle bir Mektepli'nin hikayesi... & Kapak tasarımı: @EmilyJules34 Başlama tarihi, 11.09.2017 Yayımlanma tarihi, 01.01.2018

Öğrendiğim şeylerden biri daha, hiçbir şey sonsuza kadar iyi ya da sonsuza kadar kötü devam etmez. * Görüşüm sadece saniyeler sürse de aynı on numara gibi nefes nefese kalmıştım. O çoktan maçına geri dönüp tüm yeteneklerini konuşturmaya devam ediyordu. Elime kadar uzanan badimin kolunu sıvadığımda tam tahmin ettiğim gibi kolumun morardığını gördüm. "Harika..." diye mırıldandım kaçtığım ve koruduğum her şey başıma gelirken. "Gerçekten, harika. "

Aleyna'nın yaz tatili için doğduğundan beri, bir kez bile görmediği amcasının yanına gönderilmesi ve onun üvey çocuklarıyla tanışmasıyla başlayan kardeşlik, arkadaşlık ve biraz da romantizmle dolu bir hikâye...

Sadece gençlerin, Kimi zaman ergenliklerini... Kimi zaman eğlencelerini... Kimi zaman aşklarını... En çokta maceralarını yaşadıkları okula girmeye ne dersiniz? Okulun altını üstüne getirmeye hazır mısınız? "Onlar için hipotenüsü bulmak kolaydı,peki ya aşkı? " -Telif hakkı Berkay'ın yakışıklılığında saklıdırr!! Not:küfür içerir. iki tane yazar vardır, iki kişiyle yazılmaktadır. 14.02.17 #127 #112

Durum yazarken çoğumuz zorlanıyoruz.Bu yüzden de ben sizlere yardımcı olmak istiyorum.

Beni bileğimden tutup çekti ve hızlıca arkamdaki ağaca yasladı. Bileğimi fazlasıyla sıkan el, acı bir çığlık atmama sebep olmuştu. Gözlerinin yeşili koyulaşmıştı sanki. Ve gecenin karanlığında parlıyordu. ''Senin...'' biraz bekledi. ''Onların arasında ne işin var, Çağla?'' Sesi çok sakin çıkıyordu ve bu beni çıldırtıyordu. Ölümün sessizliği çökmüştü sanki. Kahretsin! ''Sanane? İstediğim yere giderim ve bu seni gram ilgilendirmez!'' Birden elimi çekip kurtarmaya çalıştım ama bileğimi daha çok sıktı. Bileğimin acısıyla gözlerim yaşardı. Canım yanıyordu.Yüzüne baktığımda çenesi kasılmıştı. Dişlerini sıkıyordu. ''Ben senin abinim. Ve bence bu yeterli bir sebep.'' Sesi hala sakindi ve bileğimi sıkmaya devam ediyordu. Küçümsercesine cevap verdim. ''Üvey!'' Acı bir şekilde güldüm ve devam ettim. ''Sen kendini benim abim olarak mı görüyorsun?'' Bir süre arkamdaki ağaca baktı ve boştaki elini ağaca dayadı. Kafasını hafif sağa eğerek gözlerime baktı. Bileğimi tutuşu git gide hafifliyordu. ''Hayır.'' Niye bu kadar sakinsin sen çocuk? Beni çıldırtmaya mı çalışıyorsun? ''Nasıl ya? Kafan iyi mi senin? hem abinim diyorsun hem de kendini benim abim olarak görmediğini kabul ediy-'' ''Çünkü seni seviyorum.'' Ben daha ne dediğini anlayamadan dudaklarını dudaklarıma bastırdı. *Tüm hakları saklıdır.*