✘ Sincap ve Opin ✘ Momentous ✘ Bayan L

"Tam bir pısırık gibi duruyorsun,"dedi düz bir ifadeyle. "Numaranı görünce şaşırdım." "Yatakta pek pısırık değilimdir,"dedim alçak sesle. Masada bana doğru eğildi. "Yalan söylemediğini nereden bileceğim Atalay?" [LGBTQ karakterleri konu almaktadır.]

İyi bir eğitimci olmak için, çok çalışarak istediği şehre gelen Hazan Füruzan Tütün'ün hayali, ülkedeki en iyi okuldan başarıyla mezun olup kariyer yapmaktır. Fakat İstanbul onun beklediği gibi değildir, dönüşü olmayan hatalar yapar ve istemediği biri olur. Büyük şehir, yeni bir okul, sancılı bir hayat. Geçerken öylesine çarptığı biri hayatını değiştirecektir. Hazan; aşk, arkadaşlık, cinsellik, intikam gibi peşinde olmadığı duygulara kapılır ve genç kız olmanın zorluklarıyla yüzleşir.

Helen ondan intikam istememişti. Helen asla ölümüne sebep olan kişinin sonunu istememişti. Bu David'in isteğiydi. Travis ve Luthor'un ölümü David'in planıydı. Bu onun hayaliydi. Nasıl Helen son nefesinde çaresizliğe boğulduysa aynısını onlarında yaşamasını istemişti. Ve olmuştu. Ama bunu yaparken karısının tek isteğini unutmuştu. Yalnızca bir istek. Tek nefeste söylemişti. Mükemmel gülümsemesi solmadan hemen önce, sadece Gabriella'yı istemişti. David hıçkırıklar içinde boş şişeyi fırlattı. Cam karşıdaki ağaca çarpıp paramparça olmuştu. "Onu kurtardığımı sandım!" "Bittiğini sandım!" Bağırışlarının ardından kısık sesle, "Özür dilerim." dedi yine. "Özür dilerim, özür dilerim, özür dilerim." "Senin için her şeyi yaparım." Ses tonu iyice düşmüştü. "Onun için de." "Ama bir insanı kendinden nasıl kurtarabilirim bilmiyorum Helen." "Bilmiyorum..."

Altı ay önce çok sevdiği babası ve beraberinde ailesi ortadan kaybolan Avşar sudan çıkmış balığa dönmüş bir halde yaşamını sürdürmeye çalışmaktadır. Gün geçtikçe eski halinden eser kalmadığını gören Avşar üniversite eğitimine ara verip ailesini aramaya başlar. Attığı her adımda karşısına babasının kirli sırları çıkarken onu arayan tek kişinin kendisi olmadığını fark eder. Babasının eski düşmanının oğlu ve şehirdeki suç çetesi de aranan adamın peşindedir ve niyetleri kendisininki kadar iyi değildir.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...

Bir insan nasıl kendi acısından zevk alabilir? Soruyu düzeltiyorum; Genç bir kız gölgede sürdüğü hayatına kendisinden daha karanlık bir insanı nasıl sokabilir? - "Şu akan kanı görüyormusun? İşte bu benim tek eğlencem." "Biliyorum, benimkide sen olacaksın.." - DİPNOT: Bu hikaye kötü çocuk/masum kız tarzı bir hikaye değildir. - KORKU #1 PARANORMAL#1

♧♧ Her zaman acımasızdı.Kimseyi düşünmeyen asi,korkusuz sokak dövüşcüsüydü.Bakire bir kızdı.Herkesin istediği ama ulaşamayan. 15 yaşlarında annesinin gerçek yüzünü gören küçük bir kızdı belkide.Yada sevdiği çocuk tarafından ihanete uğrayan seksi kızdı.Zaman durmuş ve o küçük kız herşeyi içine gömerek babasıyla Hollanda'ya gitmişti.Ezik olmayı seçmişti Azra YALÇIN.Fakat hayat ona acımasızdı.Yıllar sonra kendisini unutturan ezik kız Türkiye'ye geri dönerse? Tehlikeli,seksi,gizemli mafya adam Tuna DENİZ! Azra'yı geçmişine döndürmeyi başarırsa? Bilmeden aynı acıyı yaşayan iki genç çoktan yolları kesişmişti.Sadece daha tehlikeli düşman olmuşlardı o kadar. Peki o kadar mıydı?

ŞİMDİ EPSİLON YAYINEVİ KATKILARIYLA TÜM KİTAPÇILARDA... ------- "Biz, aynı rengin iki farklı tonuyduk. Bir yanda soğuk bir gecenin üzerine dökülen ay ışığı, diğer yanda kar yağarken bile parıldayan bir güneş... O ve ben, birbirinden uzak ama aslında bir o kadar yakın iki kişiydik. O ateş, ben baruttum. Temasımız son derece yakıcı olabilirdi ve birbirimizden uzak durma ihtimalimiz, bir buzulun ortasında can çekişen kıvılcım kadar yetersizdi. Kimisi buna kader diyebilirdi, kimisi tesadüf... Ne söylendiğinin önemi yoktu; şu noktada önemli olan tek şey ateşin kuvvetiydi."