''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Şimdi hiç bilmediğim bir yerde, doğru düzgün tanımadığım insanlara muhtacım. Ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok. Ailemi nerede ve nasıl bulacağımı bilmiyorum. Kim olduğum ile ilgili bildiğim tek şey ise ismim ve bu bana hiçbir şey ifade etmiyor. Hatırlamama yardımcı olmuyor. Bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Bildiğim tek şey bana yardım edecek tek kişinin o olduğu ve karşılığında benden tek bir şey istediği. **** Geçirdiği kaza ile hafızasını kaybeden bir kız. Yanında olan tek kişi ise ona çarpan bir adam. Ne dersiniz sizce genç kız kendisini ve geçmişini hatırlayacak mı? Peki ya daha sonra ne olacak? Hayatındaki karanlık sırlarla baş edebilecek mi? Ve en önemlisi acıları ile. **** Hepimizin hataları var. Birimizin daha fazla, birimizin daha az ama hepimizin var. **** O hayatıma, kalbime öyle bir girdi ki onsuz ne yapacağımı hiç bilmiyorum. **** Onunla olamayacağımı biliyorum ama onun yanında olmak, ondan uzak olmaktan ve onu kaybetmekten iyidir. **** “Arden,” Acıyla yutkunuyorum. “Ben çok yoruldum. Aynı acıları tekrar tekrar çekmekten ve her bir anımı hatırladığımda oluşan o acıdan yoruldum.” “Güzelim,” sözünü kesiyorum. “Bitsin artık. Lütfen Arden, daha fazla acı istemiyorum, daha fazla hatıra istemiyorum.” **** Bir zamanlar onun kollarına koşarken şimdi onun kollarından kaçıyorum.

Arkadaşlıklar, aşk, aile, okul... Hayatınızda her şey mükemmelken, elinizdekilerin farkına tam olarak varamazsınız... On yedi yaşındaki Güneş, anne babasını ve küçük kardeşini kaybettikten sonra, yaşadığı acıların ardından hayatına devam etmek istiyordu. Güçlü olmak zorundaydı. Eski okulundan işlemediği bir suç yüzünden atılınca, kendini "Başka yere kabul edilmeyenlerin gittiği okulda" buldu. Karanlık geçmişleri olan insanların toplandığı bu okulda; -Güneş nasıl ayakta kalacaktı? -Böyle bir okulda dost edinebilir miydi? -En önemlisi, bu karanlık okulun en karanlık öğrencisi olan Demir'in karşısında kalbini koruyabilecek miydi? -Ya saf, hayatı kayıplarla ve gözyaşlarıyla dolu olan Güneş,Demir'in gölgesine razı olursa? Burası Karanlık Lise... Burası Güneş için sadece bir başlangıç... KARANLIK LİSE EPSİLON YAYINEVİ İLE 02.02.2015'TEN İTİBAREN RAFLARDA :) Artık kitabı satın alabilirsiniz :) Karanlık Lise serisinin fragmanı: https://www.youtube.com/watch?v=UsDitPn01IM