Sökülüyor dikişler... Müdafaasını yapamayan sen, Sabrın kendi kendini çatlatan ben... Cesur bir hereket ve acımasız, Kaybet kendi kendini ve sus! Bir yüz ki bakınca donduran. Ama gözlerde ki şu ateşte neyin nesi? Sıkıştırılmış her eylem şimdi bir çatlakta sızıntı yapıyor...yapiyor da şu sabır taşını çatlatan kimdi? Kimdi sırtını şu kayaya sırtını yaslayan aciz? Kimdi şu omurgama yaslanan kişi? Bütün kemiklerimin sesini sana duyuran? Birtek seninle anlaşılan aynanın yansıması. Ve koca bir şehir taşrasında yasayan bir ölünün gülen düşleriyim... kurak bir delta mıyım yüzünün belirgin cizgilerinde? Hesabı bu denli ağır bir yaşamın hiç kabut tutmayan dikişleri miyim? Terkediyor ayaklarım tüm yolları, sızıntılar, çatlaklar, yıkımlar, Musa mıydı denizleri ikiye ayıran? İsa mıydı çarmıha gerilen? Muhammed miydi taşlanan? Sırtıma yaslanan kimdi? Peki şu omurgamı çatlatan kimdi? Şu çığlıkları koparan hadsiz? kimdi içimde enkazlara dönüşen? Mükemmel bir Yaratıcı'nın kusurlu bir parçası gibi

Hangi pusu beklemektedir bizi köşe başlarında! hangi ihanetler zinciri döşümüzde bıçak yarası bırakacak! Namluların karanlıkları mı saracak aydınlığımızı? şimdi hayatın son bulduğu başlangıçlara, hangi sona gideceğimizi bilmeden karanlıklara sarılı bedenlerimizle gidiyoruz, Omuzlarımız heybemizde kendi yalnızlıklarımızdan başka hiç bir şeyi almadan, Beynimizdeki külleri rüzgarlara emanet ederek gidiyoruz, Hoşçakalın, sıcaklığında şefkati bulduğumuz merhametli sarılışlar hoşçakalın kaçak çay, kaçak tütün tadındaki özlemlerimiz, soğuk kış gecelerindeki sıcak sohbetlerimiz, hoşçakalın kahkahalar, çıkarsız dosluklar, hoşçakalın kavgalarım, hiçbir şeylerini hiçbir şeyim bildiğim herşeylerim, hoşçakalın... sizlerde kalsın gülümseyen yüzüm, armağanım olsun size çocukluğum... Şimdi vicdanımdan arta kalanını da söküyorum yerinden, az sonra geriye kalan küllerimi de savuracak rüzgarlar, kim bilir, nerde, hangi yangında, hangi pusunun çıplak koynunda ve hangi pas tutmuş ihanetler zincirinde