KİTAPTAN KESİT Sigaramdan derin bir nefes çekip dışarıyı izlerken balkon kapısının önünde beliren silueti fark ettim. Gözlerimi şehrin manzarasından ayırmadan " sen daha uyumadın mı " dedim. "Uyumadım" dedi. Uras'ın sesiydi. Bir adım atıp balkona çıktı ve sokak lambalarının yüzünü aydınlatmasına izin verdi. "İçeri nasıl girdin" dedim ruhsuz bir sesle "Kapıdan" dedi ruhsuzlukta benimkiyle yarışan bir ses tonuyla. Birbirimize bakmadan konuşuyorduk. İkimizde aynı yere bakıp benzer şeyler görüyorduk . Benzer ruhlara sahip olmamakla birlikte benzer acıları da yaşamıyorduk. Zaten aynı ağaca bakıp onun ağaç olduğuna dair ortak karar vermek için aynı acıları yaşamamıza gerekte yoktu ...