Korkum tüm bedenime nüfus etmiş, her yerimi sarmıştı... Ne yaptığımı, nereye gittiğimi bilmeden koşuyor, ardımdan hızla gelen kişiden kaçıyordum. Kaçarken sık ağaçların arasından geçiyor, sağ sola manevra yaparak izimi kaybettirmeye çalışıyordum. Aramızdaki mesafeyi açmaya çalışıyor, hata yapmamaya özen gösteriyordum. Zira koşarken yaptığım tek hata, benim için iyi sonuçlar doğurmayacağını gayet iyi biliyordum. Bacak kaslarımın yandığını, vücudunun kan ter içinde kaldığını biliyor, lakin elimden koşmaktan başkada çare gelmiyordu. Çünkü herşeye rağmen koşup, hayatımı kurtarmalıydım!

Kader midir iki insanı bir araya getirip sonsuz yolculuğa çıkaran, yoksa atılan ilk adım mıdır aslında kader çizgisini oluşturan? Yazar Rüya Alaca'nın bu soruya verecek cevabı yoktu. Arkadaşının ısrarı üzerine hiç tanımadığı bir adama e-posta gönderdiğinde karşısına Çağrı Akarslan gibi birinin çıkacağını ve onun, otizmli kardeşi Erdem Akarslan'ın kendisine nasıl hayran olduğunu bilmiyordu. Yaşarken sonsuzluğu andıran, Son bulduğunda nefes almayı unutturan, Her şeye rağmen sürmesi dilenen, Bir rüyaydı...