|'yıllardır çektiğim bu hasret mi çile mi? haram mısın bana bi' bilsem... 𝖡𝖺𝗋ı𝗌̧ 𝖠𝗅𝗉𝖾𝗋 𝖸ı𝗅𝗆𝖺𝗓, hayran kurgusu. ꨄ

İrem'in işyerindeki problemlerini ve Barış Alper'e olan zaafını çözmesi gerekiyordu.

Opia, tanıdık ya da yabancı insanlarla göz göze geldiğimizde yaşadığımız, kendimizi savunmasız ve kırılgan hissetmemize neden olan bir duygu türüdür. İnsanlar, genellikle bu duyguyu yalnızca kendilerine özgü bir his olarak algılar; ancak, büyük ihtimalle karşı taraf da benzer duygular içindedir. Başlangıç - 08.02.25 Bitiş- 02.07.25

|'yağmur da yaşatmaz seni, güneşte artık... mevsim sonbahar. 𝖡𝖺𝗋ı𝗌̧ 𝖠𝗅𝗉𝖾𝗋 𝖸ı𝗅𝗆𝖺𝗓, hayran kurgusu. ꨄ

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"

"hayatımın altını üstüne getirdin. kandırdın, yalanlar söyledin. kendinden nefret ettirdin. sonra bi sabah kalktım, senden nefret ederken gözlerine aşık oldum."

Senin o gözlerin sadece bana kör Barış. Tek görmediğin kalp benim kalbim.

inanır o sınırda dünyanın bittiğine

Yıllarca süren ilişkilerinin ardından ayrılıkla yüzleşen Yağmur ve Barış Alper'in hiç ummadıkları anda bir araya gelmelerini içeren mini hikayemiz.

aşkıyla boğabilir insan, doğrudur