Dikkat! Bu hikayede geçenler Yaban Gülü adlı hikayemin devamıdır. Yaban Gülünü okumadan bu hikayeyi okumanız olanaksızdır.. “Balca..” dedi adam geceye doğru fısıltıyla. Bir tek o duyuyordu onu. Bir tek o anlardı halini. Elini kızın alt dudağında gezdirirken oldukça sessiz konuştu. “Bal gibi, balımsı güzellik. Dudaklarında bal tadı var sevgilim..” --

Bazı yalanlar vardır, gerçeklerden çok daha az can yakıcı. ♥ Korkunç bir iftiranın ardından atılan tokadın başlattığı bir oyun. Tamamen yalan ağlarıyla çevrilmiş bir aşk. Gerçeklerden bihaber genç bir kız. İntikam almak için can atan genç bir erkek. ♥ Azra yalanlarla dolu havuzda gün geçtikçe daha çok boğulurken, Aras Azra’yla geçirdiği günler boyunca annesinin ölümünün ardından düştüğü dipsiz kuyudan yavaşça gün yüzüne çıkıyordu. Aras, Azra’nın sayesinde asıl benliğine kavuşurken gerçekler ortaya çıktığında her şey için geç kalmış olacaktı. Çünkü Dostoyevski’ye göre insan, elindekinin değerini zaten onu kaybedince anlardı. ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ ☞ Kapak tasarımı: MissBollywood ©Tüm Hakları Saklıdır | All Rights Reserved.

[ Affet Beni, Sev Beni'nin ikinci ve devam kitabıdır. ] ♧ Açığa çıkan doğruların bitirdiği bir aşk. Can yakan gerçekler. Yitirilen umutlar, hayaller ve gelecekler. Tamamen kaybolmuş genç bir kız. Kendini affettirmeden durmayacak genç bir erkek. Hiç hesapta olmayan, beklenmedik biri. ♧ Aras’ın intikamı Azra’nın sonu oldu. Azra en sevdiğini, ilkini, hayallerini, nefesini kaybetti. Aras gerçeği itiraf ettiğinde her şey için geç kalmıştı. İkisinin de her şeyden çok birbirlerine ihtiyaçları varken ve Azra her şeyi geride bırakıp başka birine dönüşürken Aras’ı affedebilecek mi? Aras onun diğer yarısıyken Azra ondan ne kadar uzak kalmayı başarabilecek? Kızgınlığı, kırgınlığı ya da nefreti aşkının önüne geçebilecek mi? Azra ve Aras için ikinci ve gerçek bir hikâye var mı yoksa onların hikâyesi daha tamamlanamadan bitti mi? ♧ “Affetmek için iki kişilik erdem lazım. Hem onu affetmek, hem onu affettiği için kendini affetmek.” - Orson Welles ▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬ ☞ Kapak tasarımı: MissBollywood ©Tüm Hakları Saklıdır | All Rights Reserved.

"Eliz ateşle oynuyorsun." diye mırıldandı ılık nefesi tenimi gıdıklarken. "Ben..." dedim biraz daha cesurca gözlerine bakarak. "Ben ateşle oynamıyorum Demir. Ben ateşin ortasındayım, onu tanıyorum ve..." "Ve buna rağmen yanıyorum." diye bitirdi benim cümlemi. Doğduğundan beri karanlıkla boğuşan bir adam, hayatında değer verdiği herkesi kaybetmiş bir kadın. Hayatın onları kesiştirdiği noktayı okumaya ne dersiniz? *** (Kapak için @uyuyanwampir'e bolca teşekkürler.)

Yapmaya çalıştığım şeyin normal olmadığını ben bilmiyor muyum sanki... Her şeyin farkındayım. Sende gördün denedim Irmak... Sevdiğim adamla normal, sağlıklı, mutlu bir yuva kurmaya çalıştım. Her şey yolundaydı, ta ki... Özel durumundan dolayı çocuk sahibi olmak için yanıp tutuşan Pınar, en yakın arkadaşı Irmak ile plan yapıp, bunu uygulamaya karar verir. Hesaba katmadığı şey ise, seçtiği adamın yaptığı kurnazlığa uyanıp hem kendisinin hem de arkadaşının hayatını tamamen farklı bir boyuta taşıyacak olmasıdır...

**Bazen birşeye sahip olduğumuzu sanırız. Ama yalnızca 'sanırız'** "Herşey yoluna girecek!" "..." "Herşeyi unutturacağım sana. Bütün yaşadığın o kötü zamanları" "..." "İnsanlar neleri unutuyor.. Sende bu yaşadıklarını unutacaksın!" "Unutmayacağımı ikimizde biliyoruz" "Unutmak zorundasın lanet olası! Unutacaksın!!!" ~Bu genç bir kızın direniş hikayesi değil, genç bir adamın yok oluş hikayesidir~

Herkesin vardır korkuları sevmek ister sevilmek imkansızı ister bazen yürek efsun için imkansızdır sevmek yada sevilmek sevdi sevdiği bir ailesi oldu ama gittiler çok uzaklara bir daha geri dönmemek üzere ya tüm sevdikleri böyle mi olacaktı gidiceklermiydi kapattı bütün gönül kapılarını çünkü korkar oldu taki yüreğinin kıpırtılarını farkedene kadar kapattı diye düşündü düşündürdü işin zor olan tarafı farketmeden sevecek efsun hemde hiç beklemediği hiç ummadığı birini tabiki benim hikayemde yakısıklı ve zengin biri var beyazıt okuyarak ve yorum yazarak benle birlikte hikayemi sürdülerim hepinize iyi okumalar efsunum Efsun: merhaba beyazıd bey Beyazıd: merhaba efsun Efsun: bişey mi oldu acaba Beyazıd : evet birşey oldu hemde çok kötü bişey Efsun : n--ee oldu ki burağa mı bişey oldu diyince bütün sinirlerim zıpladı ve efsunum kollarında çekip duvara yasladım o daha ne olduğunu anlamadan dudaklarını dudaklarımla birleştirdim . Elimin altında vücudum ona yaslamışken biran ne olduğunu anlamadı sonra çırpınmaya başladı ve öyle davrandığını farkedince dahada sinirlenip daha sert öpmeye başladım kendimi okadar çok kaptırmışım ki bir an ne olduğunu anlayamadan beni üstünden itti ve bana bir tokat attı hemde ne tokat biran feleğim şaşsada ona bakmaya başladım ve o an Efsun: siz ne yapıyorsunuz sapıkmısınız Beyazıd : evet sayende sapık oldum deli oldum akıl mı bıraktın kadın bende Efsun: ben ne yaptım be adam gelipte deli gibi sapık gibi davranan sizsiniz hem siz beni ne hakla öpersiniz Beyazıd: hakmı istiyorsun söyleyeyim sana hakkımı seni o kafede gördüğümden beri aklımdan çıkmıyorsun senin o gülüşünü gördüğümden beri ben gülüyormuydum diyorum bu zamana kadar ve seni o ilk gördüğümden beri bana aitsin anlıyormusun yalnızca bana bak efsun birdaha kimseyi yanında görmeyeceğim görürsem bu senin için çok kötü ol