Ateşten korkuyordu... Ateşten çok fazla korkuyordu.. Belki de sadece ateşten korkuyordu.. Çünkü ateş annesini ve babasını yakıp geçmiş, onun da içini yakmıştı. Evet, belki hâla aldığı bir nefes vardı ama içini yakan ateş onu da yakıyordu. Nefesi acı veriyordu; nefesi canını yakıyordu. Nefesi onun külleriyle can buluyordu... ••• "Sana niye yaban dikeni diyorlar?" Küçük kızın sarı saçlarında ellerimi dolaştırdım. Merakla irileşen gözlerine bakarak konuşmaya başladım benim en büyük, küçük arkadaşıma. "Çünkü.." Derin bir nefes aldım. İçimi yaksa da. Ardından saçlarındaki elimi ellerine indirdim. Küçük elleri ellerime yerleşirken devam ettim. "Hayatta gül olmak kolaydır. İlgi çekersin, isteyen sana yaklaşır, dokunur, koklar. Hatta koparır. Gülü dalında sevmez. Ama dikensen yaklaşsa bile dokunmaz sana. Zarar veremez. Gülsen çok sevilirsin. Dolu dolu sevilirsin. Dikensen senden uzaklaşırlar. Sevilmezsin çoğu zaman." Söylediklerimi anlamasını umarak tekrar gülümsedim. Elim bu sefer de küçük çenesine kayarken açık kalan ağzını hafifçe kapattım. Anlaması zordu bu masum meleğin beni. Ben kendimi anlamamışken. ••• Bir zamanlar annemin yaban gülüyken şimdi.. Artık gül olmaya cesaretim yoktu. Çünkü güller solardı. Koparılırdı. Canları yanardı. Ben.. Yaban Dikeni'ydim. Uçsuz bucaksız, unutulmuş, belki de hiç hatırlanmayacak yerlerde aldığı nefeslerin eziyetini çekendim. Ve belki de bu yüzden hayatta gül olmak seçenekler arasında değildi benim için. Benim için iki seçenek vardı ya yosun olup ezilecektim. Ya da diken olup yalnız olacaktım. Bu yüzden 'Yaban Dikeni'yim ben. Kimsenin ulaşamayacağı ulaşsa bile dokunmaktan çekineceği varlıktım. Yalnız olmayı isteyen değil. Yalnızlığa mahkum olandım.

"Ben uzun zamandır hiçbir şeyden emin olamıyorum. Bir sabah kalkıyorum, yaşamak istemediğimi düşünüyorum. Hayatta kaybettiklerin kazandıklarından fazlaysa yaşamanın ne anlamı var ki? En son ne zaman bir şeyi kazandığımı, en son ne zaman mutlu olduğumu hatırlamaya çalıştığım anda da..." derken gözlerim yine dolmuştu. "... cevap hep sen oluyorsun,'' dedim ve gülümsemeye çalıştım. Yanaklarımın üstünden süzülen gözyaşlarımı hissedince silmek için elimi kaldırdım. Tam yanağıma götürecekken Demir benden önce davrandı ve başparmağını yanağımda ve gözümün altında gezdirerek gözyaşlarımı sildi. Avucunu açtı ve başımı onun avucuna yaslamama izin verdi. Bu kitap KARANLIK LİSE serisinin ikinci kitabıdır.Önce ilk kitabı okumanız tavsiye edilir. Karanlık Lise serisi Epsilon Yayınevi ile tüm kitapçılarda! Karanlık Lise ve Karanlık Lise 2'yi tüm kitabevlerinden ve internetten satın alabilirsiniz. Bu yolda hiçbir zaman desteğini çekmeyen, daima yanımda olan Gölge Ailesi'ne çok teşekkür ediyorum. Sizler benim ikinci ailemsiniz. Sizleri çok seviyorum. Twitter: @alyaoztanyel Facebook: Karanlık Lise sayfası, Alya Öztanyel sayfası

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."