Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

"Evlen benimle," dediğimde kendimden emin çıkan sesim beni bile bozguna uğrattı. İlk defa geldiğim bu şehirde, yabancısı olduğum bu dört duvarın arasında ve sadece bir kez gördüğüm bir adama evlenme teklifi ediyordum. "Ne saçmalıyorsun sen?! Böyle bir şey olmayacak!" Kaşları şiddetle çatılırken ses tonu bile öfkesini yansıtmaya yeterdi. "Ben niye tanımadığım bir kadınla evleneyim?!" Ben taraftaki eli yatağın üstünde yumruk hâlini alırken sesi kısıldı. "Üstelik bu hâldeyken..." Belden aşağısının felç olması evlenmemize engel değildi. "Görücü usulü diye bir şey duymadın mı sen hiç?" "Duydum duydum ama senin kadar ısrarcı bir gelin görmedim!" Kınayan bakışlarla bana baktı. Ardından gözleriyle kendini işaret etti. "Gerçekten hayatında sadece bir kez gördüğün ve felçli bir adamla evlenmek mi istiyorsun? Delirmişsin sen!" Benim de kendime göre birtakım sebeplerim vardı elbet. Hayatta hiçbir şeye böyle imkansız gözüyle bakmamalıydı, ona bunu öğretecektim. Oturduğum koltuktan kalktım ve odanın kapısına yönelirken duyacağı bir şekilde konuştum. "Gidiyorum ve dışarıdakilere yakında düğünümüz olduğunu söylüyorum." Ben odadan çıkarken öfkeyle söylendiğini duymuştum. "Deli kadın! Seninle evlenmeyeceğim! Git ve diğer görücülerini bekle!" ••• Bazen, sadece devam edebilmek bile müthiş bir meziyettir. Kaybedişlerin kucağında, hiçliğin ortasında. Bazen de bir uçurumun kıyısında... ••• Bu isimle yayınlanan ilk hikayedir.

"Ben evimi çoktan buldum, Leyla." dediğinde midemde kanat çırpmak için hazırda bekleyen onlarca kelebek bir anda canlandı. Boynuna doladığım ellerim ensesindeki kısa saçlarını bulup okşamaya başladığında Asaf'ın da bir eli belime yönelmiş, giyindiğim tişörtün altından tenime ulaşmıştı. Parmaklarının usulca hareket ettiği yerler tenimin karıncalanmasına neden olurken birleşen gözlerimizin arasında kutsal bir bağ vardı sanki. "Seni seviyorum Beyoğlu," diye fısıldadım. "Seni çok ama çok seviyorum." Gülümsedi ve uzanarak dudaklarını dudaklarıma değdirdi. "Seni seviyorum Kalbimin evi," dedi benim gibi fısıldayarak. "Seni çok ama çok seviyorum." Sıcak nefesi aralık duran dudaklarımın arasından sızıp nefesime karıştığında daha fazla dayanamadım. Boynuna doladığım kollarımı sıkıp başını hafifçe kendime çekerek o kısacak mesafeyi kapattım. Büyük bir özlem çekiyormuş gibi birleşen dudaklarımızın hareketleri birbirine uyumlu, kalplerimiz bu birleşim nedeniyle delicesine atıyordu. İçimde kocaman bir tufan yaratan heyecan dalgası bedenimi titretirken şimdi ki halimizle o heyecan koca bir tutkuya dönüşmüştü. Nefes almak için geri çekildiğimizde alnını alnıma dayayıp bir süre gözlerimiz kapalı biçimde olduğumuz yerde durduk. Bir elimi tam göğsünün üzerine koyduğumda kalbinin ritmik hareketlerini avuç içlerimde hissettim. "Yakıyorsun beni," dedi kısık bir sesle. "Ama bu yangın o kadar güzel ki, kül olmaktan korkmuyorum." "Seninle birlikte yanmaktan korkmuyorum, sevgilim."

"Kiminle konuştun?" dedi Rezan, sert bir sesle. Rojbin toparlandı. "Annemle... babamla konuştum." Sesinin titrememesine özen gösterdi. Rezan'ın yüzündeki ifade değişti. Karanlık bir gölge düştü bakışlarına. "Sen bu eve nasıl geldiğini unuttun galiba." dedi buz gibi bir ses tonuyla. "Sen berdelle geldin. Belki annem babam sana acıdı ama ben acımam. Sana da unuttur­mam." Sonra birden elini uzatıp Rojbinin telefonunu çekip aldı. Rojbin dondu kaldı. Gözleri büyüdü. Bu da neydi şimdi? Rezan bir adım yaklaştı. Gözleri onun gözlerine saplandı. "Bundan sonra ne telefonla ne de evlerine gidip görüşmek yok." Bu cümle, sanki göğsüne bir balyoz gibi indi. Rezan arkasını döndü, kapıyı açıp çıktı. Rojbinin dizlerinin bağı çözüldü. Olduğu yere çöktü. Gözlerinden yaşlar boşaldı... Sessiz, derin, nefesi kesen türden. Ay ışığı odanın bir köşesine vuruyordu. O köşede Rojbi'nin acısı büyüdü... Büyüdü... Ve içini kapladı. O an anladı: Bu ev bundan sonra cehennemin ta kendisi olacaktı.

Aşk Tutku Şehvet... Gizli yaşam, macera, göz yaşı, komedi... Peri ve Kuzey'in aşk hikayesi. İki zıt insan, bir birleriyle olmak için neleri göze alacaklar? Peki siz bu birbirine zıt iki insanın hikayesini okumaya ve tutkunu olmaya hazırmısınız? ~~~~ Usulca yanına yaklaştım, onun baktığı yöne gozlerimi dikip parmak ucumda yükseldim ve kulağına fısıldadım. "Eşcinselmisin?" diye sordum alayla. Ağzına doğru götürdügü bardakla donakaldı ve yavaş bir şekilde eğilip gözlerini gözlerime dikti. "Ne dedin sen ne dedin ne dedin?!" diye sordu buz gibi bir sesle. "Aslında insanlarin cinsel tercihini sorgulamam ama iki saatir abimi kesiyorsun. Eğer öyleyse, hiç şansın yok diyecektim". Sözlerimi bittirmemle, sırtımın buz dolabıyla buluşması bir oldu. Ben daha ne olduğunu anlamadan kucağına alması, bacaklarımı beline dolaması ve kendini bana bastırması aynı ana tekamül etti. O anda bacak aramda hissettiğim şeyle gozlerim kocaman acıldı. "Küçük Kuzey'in ilgisi sadece benim karşı cinsime küçük ergen". Dili boynumdan başlayıp kulağıma doğru ateşten bir yol cizdi. "Merakını giderebildim mi?" diye sorup kulak mememi dişlemesiyle inlemem bir oldu. ~~~~ Saygıyla ve edeple yorum yapmayacaksanız hiç okumayın. Kimsenin kimseyi kırmaya hakkı yok. Unutmayın bu bir kurgu. Kişinin hayal ürünü. Karşınızda tanımadığınız bir insan olsa dahi gönül kırmayın. Tüm hakları bana aittir çalıntı veya kopyalanmaya karşı derhal yasal işlemler başlatılacaktır. BU HİKAYEDE +18 Sahne mevcut.

Manevi ailesini kaybeden ve bundan dolayı manevi kardeşiyle arası açılan Berra Derin duyduğu hakaretlere, gördüğü dışlanmaya daha fazla dayanamayıp soluğu İstanbul'da alır. Kendine yeni bir yol çizmeye karar verirken hesapta olmadığı bir şey olur. Kaan Erdinç ile yolları kesişir. Kaan Erdinç'in geçmişi açığa çıkmasıyla beraber Berra kendini siyah beyaz dünyasında bulur. Bu dünyadan kendini uzaklaştırmak isterken Kaan'ın eli Berra'nın hep üstünde olur. ALINTI "Gideceksin dedim!" Dudağının arasından tısladı. Sinirli hali beni korkutuyordu. Fakat gitmemi istiyordu. Burasının benim için tehlikeli olduğunu söylüyordu. Beni mi düşünüyordu? Sanırım bu son soruyu bin defada tekrarlasam usanmayacaktım. Çünkü söz konusu bendim. "Benim hakkımda hiç bir şeye karar veremezsin anladın mı?" Yüzüne avazım çıktığı kadar bağırdım. İki ellerimle omzuna bastırdım. "Hiç bir yere gitmiyorum, bunu o taş kafana sok!" Kaan'ı omzundan iterek odadan koşar adımlarla çıktım. Arkamdan "Berra!" Diye kükredi. Asansörün kapısı açılınca '0' düğmesine bastım. Kapının hızlı kapanması için düğmeyi zorladım. Kapı yavaş yavaş kapanırken gözlerimi kapattım. Rahat bir nefes verip gözlerimi açtım. Asansör kapısının arasında el görünce çığlık attım. Tek eliyle asansörü durdurdu! "Sen manyaksın!" Yüz ifadesi beni çok ürkütüyordu. Üstüme doğru gelince kendimi kapana sıkışmış gibi hissettim. Hızlı bir hareketle herhangi bir asansör düğmesine bastı. Asansör ani bir çekimle durdu. Işıkların sönmesiyle gözlerimi kapattım. "Kes şunu!" Soğuk ve güçlü elini çenemde hissettim. Çenemi sıktığında acıyla inledim. Refleks olarak iki elimle, çenemi sıktığı elini tuttum. İtmeye çalışıyordum fakat gücüne karşı gelemiyordum. Ne yaptığını idrak etmeye çalışırken nefesini tenimde hissettim.

Babasının vasiyeti üzerine halasının kızıyla evlilik yoluna girer Dağhan Şahlar. Mutlu olacaklarını düşünürken ihanete uğradığı düşüncesiyle her şey tepetakla olur. Gerçeği sorguladığında sessiz kalan karısı aklındaki şüphelerin artmasına sebep olurken ne yapacağını bilmez. Bir yandan onu zorlayan gururu, diğer yandan ona emanet edilen kadını koruma duygusuyla bir çıkmaza sürüklenir. & Alin ve Dağhan Şahlar! Hikaye ilk olarak 2018 yılında yazıldı. 26.10.2024 yeniden yazılma tarihi!

Bir dönem hikâyesidir. ** Elleri, iki göğüs oluğuma yaslı durdu. Kafasını, boynuma doğru indirdi ve omzuma kondurdu. Sıcak, solukları elbisemin üzerinden bile tenimi yakmaya devam ediyordu. Kor gibi yanan vücudum kendi ekseninde paralel bir şekilde dönüyordu. Onunla beraber bir bütün olmuştum. Sanki; herşey susmuş sadece onun sesi kulaklarımda dolanıyordu. O ses benim, bana ait olan tüm duygulara karşı koymamam için bağırıyordu. 'Varsam sana var hatun, yoksam sana' *** "Yazdığım ilk hikaye olduğu için yazım yanlışları olabilir."

"BEN SANA AŞIĞIM ÇÜNKÜ EMİR ALİ!" Boğazım yırtılırcasına bağırmıştım. Aşığım ben sana be adam.. Şok olmuş bir şekilde baktı bana. "Ne?" Dedi fısıltıyla. Ama bende artık anlatacak güç kalmamıştı. Bunu bir kere daha sesli bir şekilde söyleyemezdim. Gücüm yoktu artık. Sustum sadece... . . . . "Sahra... İsmi kendisini bu kadar iyi, bu kadar güzel anlatan başka kimse var mı bilmiyorum. Ama sen Sahra, sen ismin ile müsemmasın. En az ismini taşıdığın o çöl kadar gizem barındırıyor, en az onun kadar güzellik taşıyorsun şu uğruna öldüğüm yüreğinde. Gözlerin... gözlerin de kalbin gibi ismini aldığı çölü andırıyor. O kadar uçsuz bucaksız o kadar sıcak, o kadar yakıcı. Ama birine değer verdi mi, çölün kendinde barındırdığı ve kendi içinde mucizesi olan vahayı vermesi gibi sen de veriyorsun en güzel vahanı sevdiğine... Sen kalbime de işte bunu yaptın. Benim kalbim Sahra iken sen ona baharı getirdin çöl çiçeğim. Sahra'm.. benim en güzel vaham..."

Bu dünyada kaç kişi aşık olup evleniyor ki? İşte Sahra ve İmran'da zoraki evlilik kurbanı iki gençti. Ama Sahra'nın bu evliliğe evet derken birde gönlünde ömrü boyu tutacağına inandığı bir sözü vardı. İmran'ın kalbinin kapıları gittikçe açılırken, Sahra kilit üstüne kilit vuruyordu. Sahra! okudukça içinde kaybolacağınız muhteşem bir aşk hikayesi... Yazar: CANAN TAKAN Tanıtım:ASLIHAN SARANGHAE ilk hikayem ve dolayısıyla merak içindeyim. yorum ve vote bekliyorum :) hikayeme kıymet verip okuyan bazı arkadaşlarımdan tanıtım mesajları geldi ve geldikçe buraya ekleyeceğim :) umarım başlarken size yardımcı olur...