Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Gözlerimi açtım,başım çok fena halde ağrıyordu.Etrafıma baktım,sanırım rüyada olmalıyım diye düşündüm,gözlerimi tekrar tekrar kapatıp açtım.Ama hala gördüğüm görüntü değişmemişti.Herkes beyaz üniformaya benzer aynı kıyafetleri giyiyordu.Ve etrafta hiç renk yoktu;her şey siyah,beyaz ve griydi.Gözlerimi tekrar tekrar kapatıp açtım.Ama her şey aynıydı.Hala neler olduğunu anlayamıyordum ,kim olduğumu,yada nerede olduğumu.

Hayata karşı ufacık bir umudum bile kalmamıştı demek isterdim ama hiç yoktu umudum...