bir yabani güvercin penceremin çivisine kanadını sürttü. kan aktı aktı. sonra mürekkebe dönüştü.

Bazı sokaklar vardır; girersin ama çıkışı yoktur. Bazı hayatlar da öyledir. Sahra, geçmişinden kaçmak için her şeyini geride bırakmış genç bir kadındır. Yeni bir mahalle, yeni bir ev ve yeni bir başlangıç umuduyla attığı her adım, onu daha karanlık bir gerçeğin içine sürükler. Hayat, ona hep kaçmayı öğretmiştir; tutunmayı değil. Araf ise karanlığın içinden gelmiştir. Güçlü, sert ve kontrolü elinde tutan bir adamdır. Ama onun da ruhunda kapanmamış yaralar, ödenmemiş bedeller vardır. Sahra ile yolları kesiştiğinde, ikisi de farkında olmadan kendi çıkmaz sokaklarına girerler. Çıkmaz Sokak; travmalarla örülmüş hayatları, suskunlukla büyüyen yaraları ve insanın en karanlık anında bile umudu arayışını anlatan çarpıcı bir roman. Bu hikâyede herkesin bir suçu, herkesin bir sessizliği var. Ve bazen... En karanlık sokak, insanın kendi içidir.

Ben Alya. Ergenlik ortalarında bi kızım . Normalde benim yaşımdaki bi kızın 40 50 kilo civarı gibi olması lazımsa ben kesinlikle normal değilim. Anormallikte boyut atladım resmen. Uzun zamandır da böyleyim. İlk başta insanların durmadan benimle dalga geçmeleri çok sinirimi bozsa da bir süre sonra alışmaya başladım. Ama alışmam bu halimden memnun olduğum anlamına gelmiyor. Vücudumdan nefret ediyorum. Ben bile kendimi sevmezken başkası nasıl beni sevebilir ki ? Ama bazen hiç bir şey düşündüğün gibi olmaz. Mucize diye bi şey var sonuçta. *Okumakta olduğunuz ya da okuyup "Bu ne lan?" diyiceğiniz bu hikaye tamamen ve maalesef gerçektir.

Herşey çok güzeldi. Ama herşey. Gelinliğim süper ötesiydi. Damat da cabası. Yerde ki büyük yastıklar, havuzda nazlı nazlı süzülen mumlar, ağaçların dallarındaki beyaz fularlar... En önemlisi de yanımda, koluna girmiş olduğum müstakbel kocam, ileride gelmemizi bekleyen sevdiklerimiz, uğur paralarını arkamızdan saçacak olan sevgili dostlarımızdı. Mutluydum, çok mutlu. Etrafımdakiler bu evliliği pek onaylamasa da seviyorduk biz birbirimizi. Hemde çok. E, önemli olan da bu değil mi zaten? Değilmiş! Sadece sevmek önemli değilmiş. Şimdi diyorum da, keşke nikah masasında "Yapma! " diyen o cılız, küçük içsesime kulak verseydim... Madem ki artık çok geç, o zaman ben zor da olsa, çizdiğim yolda, düşmeden yürümeye çalışmalıyım. Başka çarem mi var sanki?

Her şey,bir erkeğin hapşırmasıyla ve benim"Çok yaşa!"diye bağırmamla başladı...

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

#Gençkurgu da 1. - 07.03.2017 Ölüm; dört harf, iki hece, içinde sayısız anlam ve acı besleyen, ne zaman, nerede, nasıl geleceği belli olmayan bir olay. Küçük yaşta gözlerinin önünde ailesi katledilen ve bu nedenle hayata siyah bakan Aras Karahanlı ile, çocukken annesini kaybeden ve babası tarafından terk edilen Eylül Avcı'nın yolları bir gece tesadüfen kesiştiğinde, ikisi de başlarına geleceklerden bihaberdi. Aşk, bazen hiç ummadık bir zamanda, olmayacak kişiyle doğar ve bütünleşir. Peki, ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış iki genç insanın nasır tutmuş kalpleri, birbirine bağlanabilir mi?

Dört kız ve dört erkek grubunun birbirlerinden nefret etmesine rağmen, karşı dairelerilerine taşınmaları tesadüf mü yoksa şans mı? & @Tüm Haklarla Saklıdır.

Günümüzdeki sevgili ilişkileri

Yaşadığımız anların sonuçları, kaderin basamaklarıdır aslında. Bazı şeyler vardır; olacağını asla tahmin etmeyeceğiniz ve olduğunda da hoşlanmayacağınızdan emin olduğunuz şeyler... Hayat, bize inat yaparmış gibi bu şeylerle karşılaşmamızı sağladığında, önceden yaptığımız planların hatta varsayımların nasıl da boşuna olduğunu görürüz. Hayatı, planladığının çok dışında bir yola girdiğinde, ne yapacağını bilmiyordu Yağmur... Hiç beklemediği bir anda, çok önemli bir haber alınca ne yapacağını şaşırdı Efe... Ve zaman, her ikisi için de en doğrusuna karar verdi