Biz, nefes alıp vermeyi yaşamak sandık. Oysa ki hiç yaşamadık, ölümü hissedene kadar. Kabusları güzel birer rüya sandık, kötülüğün pençesinde karanlıkla boğulana kadar. O sıcacık yataklarımızı mezar sandık, gözlerimizi o ziftli kuyuda açana kadar. Şefkat dolu bir annenin elinden çıkan yemekler yerine, koğuşlarda uçuşan tozlarla bastırdık açlığımızı. Gözyaşlarımızla susuzluğumuzu dindirdik bir gün biteceğini hiç düşünmeden. Gözlerimizi kapattık ve yarının o temiz hayalini kurduk, geçmişin paslı prangalarıyla kuşandığımızı bilmeden. Ve bu günü umut dolu yaşadık, yarının biraz daha koyu renk paletleriyle boyanacağını bilmeden. Biz, eski kokusunun sindiği o roman kitaplarının birinde yok olmayı seçtik. Hikayemizi bitirmek için savaştık ve aslında hiç başlamadığımızın farkına vardık. Biz bir hikaye yaratmadık. Bir çok hayatın döndüğü o sarı, kirli, yırtık sayfaları birleştirip, kendi hikayemizi yaşıyormuş gibi yaptık. Ve düşmanı dost sandık, tıpkı bize benzeyen, aynadan bize bakan katran yüzleri.

Bakkala girdiğimde bir süre bakkal amcayla bakıştık. Sonra köşede, kutunun içinde duran şeyi gördüm. Çığlık atmak istedim, atamadım. Herkes bu şeyle çocukluğunu hatırlar birbirine anlatırdı, hep merak ederdim. Bulamazdım. Gözlerim dolacak gibi oldu. Yüzümde aptal bir gülümsemeyle sordum bakkal amcaya "bu leblebi tozları ne kadar?!"

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne

Evet,cesaretini toplayıp bu kitabı okumak istiyorsun.Cesaretini toplayıp diyorum çünkü korku hikayeleri okumak için cesur olmak gerekir fakat bununla hiçbir ilgisi yok. Bu sıradan bir korku kitabı değil.Bu Gerçek Korku Hikayeleri.Aklındaki bütün korku hikayelerini,korkunç olayları unut ve sayfalar arasındaki soğukluğu o zayıf ruhunda hisset.Ellerin buz kesecek ve ensendeki ölümün o nefesini duyup hissedeceksin.Evet herkes bunu bir gün yaşayacak. Bu kitabı yalnız okumanı tavsiye ederim fakat bu kitabı okurken asla yalnız olmayacaksın.Okumadan önce geceyi bekle, ya da gerek yok o zaten seni bulur...