Karadeniz, Akdeniz.. Beyaz, Siyah.. Nazik, Kaba.. Bunlar kadar zıtlardı kendilerine. Biri Karadeniz'in altın kızı diğeri Akdeniz'in yağız oğlanı. Birbirlerine bir o kadar zıt ve yine bi o kadar muhtaç olacaklardı. *** Altında şalvarı üstünde anne penyesi başındaysa kırmızı yemenesiyle tam köylü kızıydı. Ama böyleydi Anıl. Ne zaman Trabzon'a gitse dönüşü mutlaka bu şekilde olurdu. Arkadaşları bu halini çok tatlı bulurdu ama İstanbul'da bu şekilde gezemezdi. Allah biliyor ya güzel kızdı vesselâm. Bu güzelliğini işine yaradığı an kullanırdı hiç gocunmadan. Katıldığı ihalelerde rakipleri güzelliğine ve dişiliğine aldandığı an iş biterdi, ihaleler kaçınılmaz ona kalırdı. Babasından yadigar kalan holdingi ellere yâr edecek değildi, büyüte bileceği kadar büyütecekti. Havaalanı çıkışına doğru yol aldı Anıl. O kadar dalmıştı ki karşısından gelen adamı göremedi ne yazık. "Hey dikkatli olsana köylü kızı! Off bütün çanta dağıldı. " Bütün suç kendisininmiş gibi patlamamış mıydı şimdi bu adam? Tamam birazdan biraz fazla kendisinde olabilirdi ama dev cüsse sinirlendirmişti işte Anıl'ı. "Uyy! Hadi uşagum ben tikatli olmadum, sen neydeydun senun gözun yok midur? Kör misun görmeysun da!" "Hey Allah'ım çattık iyi mi! Tamam laz güzeli tamam suç benim, ben geldim kendime çarptım. Hadi güzelim işim var benim kalabalık yapma, hadi canım hadi. " Bu kadar lafın altında kalmazdı laz damarı tutmuştu bir kere Anıl'ın, bu işin sonu iyi değildi ya hayırlısı dedi içinden. "Sana hadeee!" Dediği gibi kol çantasından dökülenlerden eline aldığı bir şişe suyu boşalttı dev cüsseye. "Hade eyvallah" Dediği gibi hızla çıkışa ilerledi. Nasıl olsa bir daha görmeyecekti değil mi dev cüsseyi?

Küçük bir kasaba da kasabanın güzeli olarak tanınan Esra, görücü usulü evlendirilecekti. Evleneceği kişinin, sert sinirli ve hiç kimseye benzemeyen tarafını tanıyacak ve ona geri dönülmez bir şekilde âşık olacaktı. Yusuf ve Esra herkesten, hepsinden farklıydı... •••• *©Tüm telif hakları EPSİLON yayınevine aittir. *Bu kitap, 18 NİSAN 2016 tarihinde yayınlanmaya başlamıştır. *Romantizm popüler arasında on beş kere, birinci sıraya yükseldi.

Deli dolu, geveze,patavatsız ama bi o kadarda duygusal, yalniz kimsesiz kizimiz mahperi. Sinirli, öfke kontrolü olmayan ailesi haric kimseyi sevmeyen bir adam caner. Son sinif üniversite öğrencisi olan mahperi'nin patavatsizligi sonucu hocasinin verdiği mezuniyet tezi konusu ve Caner'in ablasinin baskisina dayanamayıp öfke terapisine gitmeye baslamasiyla gelisen olaylar bakalim bu iki genç için nasıl bir gelecek hazırlayacak.

"Asıl sen kendine bak Julie Thompson! En başından beri ben kandıran sendin!" Julie hiç de suçlu görünmeyerek Alex'e alayla gülümsedi. "Sen aptalsan benim suçum ne? Bir de zekiyim diye geçinirsin." Julie'nin bu alaycı tavrı karşısında iyice çileden çıkan Alex gözleri sinirden giderek koyulaşırken dişlerinin arasından konuşmaya başladı. "Beni kandırmanın cezasını çekeceksin Julie, hem de sana öyle çok acı çektireceğim ki, bir daha asla değil beni kandırmayı düşünmek, bana saati söylerken bile korkacaksın!" Julie, bu tehdit karşısında bir nebze bile etkilenmediğini belirtircesine alayla kaşlarını kaldırdı ve aynı sert tavırla cevap verdi Alex'e. "Sen öyle san Alex Cavendish! Asıl sen bir gün benim önümde öyle bir diz çökeceksin ki, o gün sana tepeden bakıp o acınası haline gülecek olan kişi ben olacağım!"

Beni kendine doğru çekip son kalan iç çamaşırımı da yırttığında artık saklanabilecek bir yerim kalmamıştı.. Bacaklarımı aralayıp üstüme uzandığında sadece fısıldayabildim.. -"Ben hala bakireyim... Lütfen.. Lütfen.." Ama bu sözlerim onu pek etkilememişe benziyordu.. -"O halde en eğlencelisinden başlayalım" dedi ve beni yüz üstü çevirdi.. Çığlıklarım hıçkırıklara dönüşmüş, yalvarışlarım ise fısıltıyla sessizleşmişti..