"biz büyüyünce daha büyük bir evimiz olsun. çünkü o zaman sığamayız." Teoman, üniversiteye başlayacağı yaz kendisiyle ilgili bildiği her şeyin koca bir yalandan ibaret olduğunu öğrenir. Yıllar sonra ortaya çıkan gerçekler, onu hem öz ailesinin başına gelenlerle hem de kendisine yaşatılanlarla yüzleşmek zorunda bırakacaktır. Bu kez hikayede roller değişir: Karşımızda kardeşini arayan Aras değil; unuttuğu geçmişini hatırlamak, köklerini bulmak ve abisine kavuşmak için yola çıkan Demir vardır. Bu kurgu Aras'ın kardeşinin öldüğüne ikna edilip İstanbul'a döndüğü bir evrende, diziden iki yıl kadar sonrası bir zamanda geçmektedir.

Aras adım adım gerçeğe yaklaşırken Akkayaların eline kullanabilecekleri son bir koz geçer: Sahte Demir... Saudade: Bir kimsenin yokluğunda hissedilen derin özlemi ve bir zamanlar kaybettiğin bir şeyin bir daha asla senin olamayacağını anladığın an yaşadığın his Bu hikaye bl değil alternatif bir evrende geçiyor. Aras ve Serhat'ın 10. bölümde yaşanan konteynerdaki yüzleşmesine kadar diziyle paralel olarak düşünebilirsiniz.

Bu bir arteo kardeşlik fanfictionu'dur. Ayrıca diziden elave 4 karakterimiz daha var. 1cu bölüm daha çok onları tanıdığımız bir bölüm. Daha gelişmeler olursa buraya eklerim💛🐦‍⬛🦊

küçük mutluluklar, çok eski hatıralar içindeyiz.

berk'in elindeki tek şey onu devamlı kıran aybike'ye yazdığı kısa notlardı.

Kalp nakli bekleyen genç kız kendi inandığı sona mı yoksa sevgilisinin inandırdığı mutluluğa mı yetişecek?

Tesadüfen yapılan bir yanlış arama iki genci birbirine bağlayabilir mi? Aynı yerden yara almış iki gencin bir telefon konuşması sonrası değişen düşünceleri...

"Ne olmuş sana böyle Zeynep, çok değişmişsin " dedi gözlerimin içine bakarak. Orada gördüğü her neyse kabullenememiş bir halde başını sağa sola salladı. "Gözlerindeki o ışıltı kaybolmuş resmen." "Senin beni ardında bıraktığın karanlığın içinde kaybolup gitmiştir belki de o ışık Çağrı?" dedim sitemle. "Ben seni ardımda bırakmadım Zeynep,sen benimle gelmedin." dedi bıkkınlıkla. "Gelmek istedim ama gelemezdim..." dedim. İkimiz de bağırmayı bırakmıştık artık. "Gelseydin her şey çok daha güzel olacaktı,biliyorsun." dedi. Çağrı'nın sesinde yaşanmamış o günlerin haklı kırgınlığı vardı belki de. Ama kendisini dinlemek yerine bir kez olsun benim fısıltıma kulak verseydi belki de anlardı Tutmak istediğim o eli istemeye istemeye geri itmek zorunda kalıyor oluşumu anlardı.

Neden Hep Yalnız kitabıma Aybike'nin yalnızlığı ile başlamıştım. Kim derdi ki bir gün bir kitapta da Berk'in yalnızlığını ele alacağım :(

Ayber