"Sevgisiz büyüyen her çocuk, 'Seni seviyorum' diyen herkese inanabilecek kadar çocuk." derler. Hayatım henüz çözülmemiş bir olay yeri gibiydi. Yaşanmamış çocukluğumun kanıtları sarı bantlarla çevirili alanda dağınık bir şekilde duruyordu. Bir yerde beyaz küçük oyuncak ayımın boğazına babamın intihar ettiği ip sarılıydı. Diğer yerde renkli tokalar birbirine düğümlenmiş, yerin tozuyla kirlenmişti. Annemin saçımı taradıktan sonra onlarla bağlamasını hayal ederdim ama kırık tarak da tokaların hemen yanındaydı. Hiç uyumamı beklerken okunulmamış hikaye kitapları parçalanmış bir şekilde olay yerimin zeminini süslüyordu. İnsanlar acımasızdı, insanlar dışarıdaydı. Hayatımda ruhuma karşı işlenen bütün cinayetleri izliyorlardı ve beni dışlıyorlardı. "Senin annen deli!" "Senin annen seni öldürmeye çalıştı!" Sevgisiz büyüdüğüm kesindi. Ama 'Seni seviyorum' diyen hiç kimseye inanmazdım. Zaten birinin de bunu söylediği yoktu ama söyleseydi de bu cinayetlerin arasına aşk acısını da ekleyemezdim. Belki de olay yerime dışarıdan bakmak yerine bana yardım etmeye kalkışmış Barlas'ı hayatımdan çıkarmam bu yüzdendi. Kendime ayıracak vaktim yoktu. Ben sadece benden alınan kardeşimi yetiştirme yurdundan kurtarmak için gereken parayı bulacaktım. Bunun için bir hırsızlık çetesine katılıp, Siyah'ın Çırağı olmam gerekse bile.

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."

Kusur. Sınırlarınızın çok ötesinde. ~01.01.2016~

Bir insanın hayatının dönüm noktası hangi olaydır? Çınar'ın dönüm noktası kapısına gelen genç kız, Ashly Melanie oldu. Çınar Dağhan, büyük bir oyunun başrolüydü. Yalnız bir durum vardı ki dönen oyundan asla haberi olmayacaktı. Ashly.. Bal sarısı rengindeki saçlarıyla, denizleri aratmayan mavi renk gözleriyle tam bir genç kızdı, oyunun asıl sahibi. Avlayayım derken avlanacaktı. Her ikisi de hayatlarını tehlikeye atacaktı. Peki Çınar'ın en sonunda dönen oyundan haberi olacak mıydı? Peki Ashly, gerçeklerden bahsedecek miydi? Hepsi birer muammaydı. Şah, başrol oyuncu. Piyon, oyunun sahibi. Çınar'ın Ashly'e attığı her adım acaba kendi sonunu mu getirecektir? Gerçek kimlikler yavaş yavaş ortaya çıktığında birbirlerinden vazgeçecekler miydi?

"Zihinlerinizin içine kurulan, dolambaçlı yolların içinde kaybolarak gözlerine örtülmüş kumaş parçasını kabullenen ve duydukları ile adımlarını yönetmeye çalışan insanlar! Işığı göremediniz, renkleri bilemediniz. Dünyanız karanlık, grinin tonları içinde en belirgin olan siyah ile beraber her gün o bilindik yollarınızı yürüyorsunuz. Adım adım, yerinizde sayıyorsunuz. Gözlerinizdeki bağlanmış kumaş parçası ile gökyüzüne baksanız dahi karanlığı görüyorsunuz. Geceyi izlemiyorsunuz! Kiremitlerini yıktığımız düşmanlarımızın, sizin gözlerinize örtülmüş kumaş parçasının düğümünü yalnızca gevşetebildik. Fakat bu başlangıç en sağlam olanıdır. Çünkü biz; zihinlerinize, gökyüzünün tohumu ektik. Şimdi ise başladığımız düzenin ilerisinde ve karmaşık dünyanın kapısının eşiğindeyiz. Adımımızı attığımızda başlayacak olan kaosun yaratıcıları sizin zihinlerinizde belirecek olan mürekkebin renklerindendir. Esenlikler dileriz. " Instagram : kurtkozasi

Okunmayacağını bile bile kendimce yazdığım ve kendimce paylaştığım bir kitap. - Küçüklükten beri tanıdığım Onur, hayatımın sonuna kadar yanımdaydı. Her yalan söylediğimde hıçkırırken, tek sığındığım battaniyem oydu. Küçükken canavarlara inanarak onlardan korunmak için battaniyeye sığındığım gibi... - "Seni seviyor muyum, Onur?" "Kalbin bende olduğuna göre, evet." - Not; Bu kitap Pinocchio adlı Kore dizisinden esinlenerek yazılmaktadır. Lütfen "şuna özenmişsin" , " bu diziden çalmışsın" gibi yorumlar yapmayınız. ✔Küfür içerir. 22.02.16

.

[Keşfedilemeyenlerden] O gece annemi uyuyor sanmıştım, meğer cennete gidiyormuş; haberim yokmuş... -Esila SOLMAZ. {Her hikaye bir şansı hak eder.}

Bir bulut ol mesela, küssende gökyüzüne; gitme, gideme. Bir bulut ol mesela, küssende seni mavi olarak çizen minik parmaklara; rengini değiştireme. Bir bulut ol mesela, ne kadar aşık olsanda fırtınaya; çiğneme güneşi, çiğneyeme. Bir bulut ol sen, bense gokyüzü; kalbimin yerini bul da, kal orada; hiç gitme, gideme..

Ve o gece, yalnızlık tüm kalabalığıyla ruhum kapısına dayandı. Çaldı, çaldı, çaldı... ben belki evde yoktum ama, ruhum kapıyı açamayacak kadar yaralıydı.