Belki de herşey unut dediğimiz yerdedir. Unutmak, umuttur geleceğe. Ve bir sabah karanlığa uyandım, artı hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı biliyordum, eskisi gibi sevmeyecek eskisi gibi sevilmeyecektim. Hatta saçlarımı dibine kadar kesip İstanbul'un Boğaz'ına bırakmalıydım. Ben bir kadın ne kadar sevebilir ki sorusunun cevabıyım.

HERKES BAKSIN BİR :)

Siyah papatyalar toplayıp saraylar yapıyorum kendime artık yalnızlığın kraliçesiyim ben. Kalbimin kırıkları batıyor yine gülüşlerime Hayallerim kirli bir çocuk yüzüyle kâğıt mendil satıyor umutlarıma. Ey sevgili, ruhum sensiz heba, yaralı, ölü. Ellerini kenara bıraktım, bir selamını ver şifa bulayım. Lokman hekim kıskansın. Yoksa bu sonbahar, dökecek beni aşkın en güzel dallarından. Ey baharı gözlerinde gizleyen yar, bir kez olsun dokun içime, dokun ki ayaz düşmüş yüreğim ısınsın.Yüreğine ayaz düşen tüm sevdalılara selam olsun.

Simsiyah saçlarının çevrelediği ay kadar güzel yüzünde her saniyesinde binlerce düşünce barındıran bir çift gökyüzü , hislerin bile kokusunu alan minik bir burun , her zaman kibirle kıvrılmış dolgun dudaklar.. O bir ressamın eşsiz tablosuydu , o bir sanatçının ustalık eseriydi , o Nehir Koçak'tı. Babasının biricik kızı , Koçakların varisi ve Koçak ailesinin tek kızı. 5 yıl sonra İzmir'e dönüyordu. Kaçarak gittiği eve kendi isteğiyle şimdi geri dönüyordu. Herkesin merak ettiği ama kimsenin sormaya cesaret edemediği soru havada asılı bir şekilde duruyordu. Neden dönüyordu ?

Selam! Ben Deniz Aybaş. Birkaç ay öncesine kadar "hayatımın her köşesi hatalarla dolu , güven problemim var ve yapabileceğime inandığım tek şey crossbow" temalı cümleler kurup kabuğundan çıkmayan kız. Şu an mı ? Her şey değişti! Ya da ben değiştim bilemiyorum.. Şimdi düşününce önceden yaptığım bazı şeyler deli cesareti mi , cahil cesareti mi tam karar veremiyorum ama aşırı aptalca olduğu konusunda eminim bu yüzden yaptığım şeyleri tekrarlamanın bir getirisi olmayacağını da biliyorum. Bu söylediklerimi anlayana kadar acı tatlı bir sürü şey yaşadım geçti mi dersen geçmedi. Sanırım hiç geçmeyecek. Bir yerlerde o günler hep olacak biliyorum. Ama bu pes edip olduğum yerde kalacağım anlamına gelmiyor. Deniz Aybaş asla pes etmez! Sonuçta hayatın boyunca bir sürü sorunla karşılaşacaksın belki önüne aşmakta zorlanacağın engeller çıkacak. Ne olursa olsun pes etmek yok! Evet belki yorulacaksın belki öyle bir an gelecek ki lanet olsun bırakıyorum diyeceksin işte öyle zamanlarda bu notu hatırlamanı istiyorum. Hayat bir puzzledan ibaret. Yapman gereken tek şey parçaları bir araya getirmek. Kolay değil ama her şey bittiğinde eksik parça kalmadığında arkana yaslanıp ortaya çıkan tabloya baktığında dudaklarını mutluluğun ve huzurun kıvrımları saracaksa eğer değer. Sence de değmez mi ? Ve şimdi.. Benimle birlikte kayıp parçayı bulmak ister misin ?

Asya her şeyden vazgeçmiş mücadeleyi bırakmış ölmeye hazırdır. Tam intihar edecekken Sami Bey'in onu kurtarmasıyla her şey başlar. İlk başta dirense de Sami Bey'in yanında huzur bulduğunu fark eden Asya bu noktaya nasıl geldiğini anlatmaya başlar. 6 ay öncesine dönen Asya her şeyin bir günlükle başladığını söyler. Hayalperestin günlüğüyle..