TANITIM! Artık aşka inanmayan ve sadece iş dünyasında göstermelik olması için evlenen bir adam! Kibarlığı ile kızların dikkatini çekse de artık düzenli bir hayat için kendisine eş seçmesi gerekmektedir. Parasının peşinde olan bir çok kadın ve av olmamak için tüm seçeneklerini ortaya döken bir adam. Zengin ama yaralı bir kalbi olan adamın kendisine ilan ile eş seçmesi sonucu bir hayat nasıl değişebilir. Peki ya yeniden kalbini çarptıracak bir kadınla karşılaşırsa nasıl davranmadı gerekir. Vermiş olduğu sözleri yerine getirebilecek mi? Genç ve güzel bir kadın. Tek derdi geçmişin hesabını sorabilmek ve tüm prensiplerini hiçe sayarak eş seçmelerine giderse, hem de hiç tarzı olmayacak bir şekilde! Peki yaşadıklarından sonra intikamını alabilecek midir? Ya kocası beklediği gibi biri çıkmayacak olursa? Çatışmaların olduğu bir evlilik ve kendi rengini belli etmemeye çalışan bir çift. Sizce nasıl duygularının farkına varacaklardır! ************* Umarım hikayemi beğenirsiniz. Uzun zaman önce yazılmış bir hikayedir. Öncelikle isimler yabancı olduğu için okumamazlık etmeyin arkadaşlar çünkü her zaman kısa ve okunması kolay isimler seçmişimdir. Umarım ön yargıyla yaklaşarak hikayemi okumamazlık etmezsiniz... Okunma sayısına göre devam edecek bu hikayenin paylaşımı! mermarid (yasemin)

Bir kadın;bazı gerçekler ile düzeni bozulmuş,duyguları ağır bir darbeye maruz kalmış,yalnız hissetmiş,acı çekmiş,ama sadakatini kaybetmemiş. Gerçekler bir yana;onu büyüten insanlar,ki o çekinmeden ailem diyebiliyor,bir yanaydı. Dolun,güvendiği kişiler için canını bile feda edebilirdi. Bir adam;öğrendiği 'saklı' bir gerçekle her şey değişti.Bir anda olgunluk seviyesi artmış,sorumlulukları büyümüş,düzeni kökten değişmişti;ama şikayetçi miydi..Kesinlikle hayır. Selim;yeni tanıştığı oğlu için canını bile feda edebilirdi. Küçük bir çocuk.Etrafta olanları anlamak için çok küçük,küçücük.Konuşmayı bile çözememişken,anlamak güneş kadar uzaktı. Ama iki kalbin birleşmesi için zemindi,onun küçük elleri,yüreği,gözleri..Kısaca tamamı..Kağan Üvey olduğunu öğren Dolun,oğlunun varlığını geciktirmeli öğrenen Selim ve kitabın prensi Kağan... 'Bir baba en çok neyle mutlu olurdu?' 'Çocuğunun tebessümü ile.'

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Ona bakmayı kesip hızla önümü döndüm ve tüm asansörü "Carttt" diye bir ses kapladı.Elbisem asansör kapısına sıkışmıştı ve ben önümü dönünce de yırtıldı.YIRTILDI.ELBİSEM.YIRTILDIIII. Arkamdan bir kıkırdama sesi geliyordu.Evet rezil oldun Nefes.Şimdi ne yapacaksın?

Yaşadığımız anların sonuçları, kaderin basamaklarıdır aslında. Bazı şeyler vardır; olacağını asla tahmin etmeyeceğiniz ve olduğunda da hoşlanmayacağınızdan emin olduğunuz şeyler... Hayat, bize inat yaparmış gibi bu şeylerle karşılaşmamızı sağladığında, önceden yaptığımız planların hatta varsayımların nasıl da boşuna olduğunu görürüz. Hayatı, planladığının çok dışında bir yola girdiğinde, ne yapacağını bilmiyordu Yağmur... Hiç beklemediği bir anda, çok önemli bir haber alınca ne yapacağını şaşırdı Efe... Ve zaman, her ikisi için de en doğrusuna karar verdi

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...

Her insanın hayalleri,umutları vardır.Ve bu hayalleri gerçekleştirecek bir şehir... Peki ya bu hayallerin yanına psikopat bir aşk da eklenirse ne yapardınız?

+13 SERT KIZ SERİSİ | 1 ☠☠☠ Yakılırdı hayatlar. Küller rüzgara doğru savrulur, uçar başka hayatlara karışırdı. Çoğu hayatlar masumdu fakat bazıları vardı ki Masumiyetini kabullenmezdi. Kolay değildi çünkü. Hayat bazılarımızdan, her şeyini alırdı. Masumiyetini bile... Masumluk işte sırf bu yüzden gerçek değildi onun için. Onun Masumiyeti içinde kilitliydi ve ruhunu saran karanlığın içinde boğuluyordu. Asi mavileri ise her zaman öfke ile alev alevdi çünkü onun hayatı yanmış fakat külleri savrulmamıştı. Başka bir hayat çıkageldi. Eserken siyahları, rüzgarı her yeri dağıttı. Asi mavileri alevler içinde kalan kız, nereye estiği belli olmayan siyahlara kapıldı. Bağları güçlenip etrafını sardı alevlerin ve esen rüzgarın. Asi alevleri savuran rüzgar o an birleşti. İki kişi tek ruh ve tek beden olarak sığarken başkaldırdıkları dünyanın içine, ASİ ESEN RÜZGAR olarak karşı koymaya başladılar her şeye. 01.01.2015