"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne

Son cümlesini söylerken bile gülümsemişti. "Gülüşün "diyebildim sadece,çok güzelmiş diyemedim." .......... "Birine sarılmayalı çok uzun zaman oldu .Sa...na sarı...labilir miyim?" __________ Birbirinden habersiz mutsuz iki küçük göz. İki paramparça hayat... __________ Hani insan ihtiyacının olduğunu belli edince daha çok sevilirdi?Yada eksikleri olanın boşlukları daha güzel doldurulurdu? Ben kaç yanımı boşalttım bilmiyorum.Tek bildiğim şey hiç dolamıyorum.Sonuna kadar geliyorum dibinden çatlatıp, yine kendi ayaklarımın altına dökülüyorum... ___________ Kum tanesi gibi ordan oraya savruluyorum.Rüzgarın kuvvetine karşı çıkmaksızın dağılıyor parçalarım.Toplayamıyorum geri.Hayallerimi umutlarımı unutuyorum.Neydi benim hayalim?Öğretmen olmak mı?Şu anda tek bir hayalim var.''MUTLU OLMAK'' .Gerçekleşmeyen bir umut belkide...