Seni kovalayan geçmişin ise kaçıp kurtulamazsın, yüzleşmekten başka bir çaren yok senin için gelecekler. Bildiğin her şeyi öğrenmek için gelecekler ve onları istediğini verdiğinde öldürülüp bir kenara atılacaksın. Kimsesiz mezarlığa gömülmek istemiyorsan harekete geçmenin tam zamanı yaşamak veya ölmek senin elinde eğer yeterince iyiysen hayatta kalacaksın. 2014 yılından beri...

''Herneyse başka fikri olan'' diye geçiştirdi Harry.Gözlerinin yeşilinde kaybolduğum çocuk.Aşık mıyım? Belki.Seviyor muyum? Kesinlikle hayır.Çünkü aşık olmakla sevmenin arasında dağlar kadar fark olduğunu biliyorum.O yanımdayken çoğu zaman görmezden geliyorum bu duyguyu ama o yanımda değilken gözlerim sürekli onu arıyor.Biliyorum o sadece arkadaşlık duyguları besliyor içinde ama ben öyle değilim.Aşığım sanırsam.Annem 'Aşık olduğun birini görünce kalbin hızlı hızlı atar,karnına ağrı girer,konuşamazsın' derdi.Ben bu olayı sadece Harry'de yaşıyorum.Bana her dokunduğunda içimde garip birşeyler oluyor,nefes alamıyorum.Ama onun bakışlarından sadece arkadaş olduğumuzun gerçeğine dönüyorum.

"Bir randevumuz var sanıyordum" Zack Bressler! Dylan, gözlerini açtı. "Kabul ettiğimi hatırlamıyorum" dedi sert bir sesle. "Sen bana sadece emrivaki yaptın." Zack, cıkcıkladı. "Dylan" dedi kınar bir sesle. "Sana bir tavsiyem var benim sevgili müstakbel sevgilim" dedi. Sesindeki alay fark ediliyordu. Gazeteleri okuduğu belliydi. "Eğer hemen buraya gelmezsen adam gönderir seni zorla getirtirim. İnan bana, buraya gelmek dışında bir seçeneğin yok." Telefon kapandı. Dylan, gözlerini kırpıştırarak telefona baktı ve ardından ayağa kalktı. Banyoya doğru giderken bir an durdu. Gazeteler hala sehpanın üstünde duruyordu. 'BÜYÜK DÖVÜŞÇÜNÜN GAZETECİ SEVGİLİSİ' diyordu manşetlerden birinde. Bir diğerinde ise 'ESKİ DÖVÜŞÇÜNÜN GİZEMLİ GAZETECİ SEVGİLİSİ!' diye bahsediyordu.

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...