GALİP İLE GÜLİZAR Küçük bir çoçuk vardır ve ona herkes sorar ya "Beni ne kadar seviyorsun" ve O da o masum yüreğiyle en güzel gülümsemesini gösterip tatlılık tabiri yetmeyecek bir manzaraya bürünürken ellerini o küçücük bedeninde arkaya atarken "Bu kadar !" diye çığlık atar ya içten, ben seni o kadar seviyorum aşkım da o kadar çok ve o çocuk gibi masum. "Ben seni çok seviyorum..."

            Yine onsuz geçen uzun bir gece ve yine onsuz uyanış...Perdenin arkasından geçen her bir güneş ışını bu sabah da haram. Yatağın aynı tarafında yine bilindik soğukluk...İçini yakıp kavuran ve pişmanlıkla geçen hayatına bir tokat gibi iniyor her geçen gün, her geçen zaman. Yapması gerekenler biliyor ama bir türlü yapamıyordu. Onun yanına gidemiyordu. Bir güç onu engelliyordu. Ama kararlıydı. Elindeki -tüm maaşını bir çırpıda yatırdığı- yüzüğe bakıp bakıp derin hülyalara dalıp, onu düşlüyordu. Elbet bir gün ona bu yüzüğü verecekti. Ona her şeyi birer birer anlatacaktı. İçini yakan tüm pişmanlıklarını dökecekti. Özürler dileyecekti cevapsız kalan.

       Sesler her zaman işitilmez.        Bazen görmek de yeterlidir sesleri duymak için.         Yıllardan sonra ilk kez kapısını aralıyordu onun odasının . Eşyalar adeta dile geliyordu her göz temasıyla. Her taraf sanki o kokuyordu. Gülizar, odadaki havasızlığa rağmen odanın camlarını açmıyor ve derin derin nefes alıp, özlem gideriyordu. O cevizden imal çalışma masasının sandalyesine otururken, derin bir ah çekti. Tüm acı o ahın içerisinde saklıydı. Odaya girmeden önce kendisini hazırlamıştı. Ağlamayacaktı. Ama kendisine verdiği bu sözü tutabileceğinden de emin değildi. Kaç yıl geçmişti aradan? Takvim yaprakları 18 Ağustos’u gösteriyordu yine. Bu tarih ona vuslat ağacının dökülen sapsarı yaprakları misali son bulan ümitlerini çağrıştırıyordu. Pencere kenarındaki

Baharı neyleriz ol gül-i zarı goncafemin Gülüp açılması bin nevbahara değmez mi? Naili