Aşka uçarsan kanatların yanar... "Ben yanacağımı bile bile sevdim seni, sonunun olmayacağını bile bile... Kokmadan sevdim. Pişman olmadan... Şimdi sorsalar bana, yine hiç tereddüt etmeden seni severdim" Birbirleriyle amansız bir mücadeleye giren iki çete, kirli bir intikam oyunu için maşa olmak zorunda kalan masum bir kadın. Karanlık bir oyunun içinde bir kardelen misali filizlenen tertemiz bir aşk... İntikam, nefret ve aşk ve bu üçünün arasına sıkışmış bir Pervane....

Herzaman söylenen o klişe bir kez gerçek olmuş olsa, hiçbirşey için geç kalınmamış olsa nede güzel olur değil mi? Geçmiş, aslında hiç geçmiyor. Hersabah uyandığımda kulaklarımda yankılanıyor o güzel sözler... "-Biz bu hayatta ne gibiyiz onunla biliyor musun beyim? İki yaralı gibiyiz, hani savaş filmlerinde olur ya yaralı yaralı taşırlar ya birbirlerini..." Birbirimizi kaybetmekten korktuğumuz zamanlar... "- Ben onu birkere kaybettim Derya, birdaha kaybedemem. Ben onsuz bu şehirde yaşamak istemiyorum. " Şarkılarda hep söylediğimiz o sözler, aslında kendimizden yola çıkarak yazdığımız o satırlar. "- Sen bana aklımla başım arasındaki mesafe kadar yakınsın." Biz arabeski seviyoruz o yüzden yaralarımızı kaşıyıp duruyoruz diyor ya hep Karlos. O yaraları geçmişe ufak bir dönüş yaparak kapatmaya çalışsak, hiç yaşanmamış olmamış saysak. Ben hazırım, tam bu satırlarda sizi bekliyorum. "Yaren'in karanlık fakat ufak dokunuşlarla renklendirilebilecek geçmişine hepiniz davetlisiniz..." Ⓣ

KarYar senaryosudur.

Nasıl bir cendere bu sıyrılıp içinden çıkamıyorum.

Yaren Seven, sıradan bir hayat sürerken bir gece hizmetli olarak çalıştığı otelde şahit olduğu soygundan sonra tüm hayatı değişir. İstemeden suç üstü yaptığı hırsızlık çetesi Yaren'i öylece kendi yoluna bırakamaz çünkü gördüklerini polise söyleme ihtimalini göze alamazlar. Yanlış zamanda yanlış yerde bulunmaktan başka hiçbir suçu olmayan bu kızı öldürmeye de içleri el vermeyince; Yaren için çeteye katılmaktan başka çare kalmamıştır.