.

"Bu söylediklerine inanmıyorum, hepsi deli saçması! Hafızamı kaybettim diye benden faydalanmaya çalışıyorsun! Ben asla seninle birlikte olmadım!" "Ne derler bilirsin; 'Asla, asla dememek lazım.'" Karşımda durmuş yüzünde o nefret ettiğim ukala gülümsemesiyle bakarken bütün vücudum öfkeyle cayır cayır yanıyor. O ise bu halimden memnun kalarak yüzündeki sırıtışı büyütmekle meşgul. Tamam, o gülümseme birçok kızın aklını başından alacak kadar muhteşem olabilir, ara sıra bende dalıp gitmiyor değildim ama onun kim olduğunu biliyordum. Kendini beğenmiş, küçük dağları ben yarattım tavırlarından da nefret ediyordum. Bu yüzden söylediklerinin uydurma olduğundan yüzde yüz eminim, hafızam benden son 4 yılı çalmış olabilir ama kendimi tanıyordum. Bu ukala çocukla birlikte olacağıma ölürdüm daha iyi! Bu kadar büyük konuşmamam gerektiğini öğrendiğimde her şeyin için çok geç olmuştu. *** Bu hikaye bana aittir. İzinsiz kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır.

Hayatında sıra dışı olan tek şey fotoğraf makineleriydi. Tüm eğlencesi, aksiyonu, macerası onlardan ibaretti. Yeni evinde de işlerin aynı olacağını düşünüyordu. Tâ ki komşunun oğlu ile tanışana kadar. Artık her şey tepetaklak bir haldeydi. Sıradan hayatına inat tüm korkularla yüzleşme zamanıydı. Başladığı bu tehlikeli yolculuğun sonu koca bir soru işareti iken aldığı kararlar oldukça netti. Ya korkup karanlığa hapsolacaktı ya da sonuna kadar savaşacak, kendi ışığını kendi yaratacaktı. O savaşmayı seçti. Sonunda ışığını bulmak umuduyla...

Senelerce aşık olduğum kişi şimdi üvey abim mi olacaktı? İmkansızdı bizimkisi. Defalarca imkansız olduğumuzu söylerdii.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

Çoğu zaman karar vermek zorunda kalırız. Her ne kadar önemsiz gibi görünse de, hayatımızı şekillendirecek kararlar... Cansel de, küçük ama sanıldığı kadar önemsiz olmayan bir karar anıyla yüz yüzeydi. Zar zor ayarladığı iş görüşmesine giderken karşısına çıkan yaralı adam, ona yardım istermiş gibi bakıyordu. Cansel'in önünde iki seçenek vardı. Ya iş görüşmesini hiçe sayarak adamı hastaneye götürecekti, ya da adamı öylece bırakıp iş görüşmesine gidecek ve bu vicdan azabıyla yaşayacaktı. Nadiren ortaya çıkan iyilik melekleri yüzünü gösterip, kanatları ortaya çıktığında, bir süre daha tek besin kaynağının makarna olacağını kabullenerek adama yardım etmeyi seçti. Hayatını kurtardığı adam ise şirketinde onun için yer açmış, Cansel'in üst komşusu olan kardeşine onu iş görüşmesine getirmesini söylemişti bile. Verdiği bu küçük, önemsiz gibi görünen karar hayatını çoktan değiştirmişti...

ufaklik hemen in arabamdan'' -''hayir olmaz hemen arabayi sürmessen seni öldürürüm''dedi bir yandanda titreyen elleriyle silahi tutmaya çalişiyordu. -''Hiç sanmiyorum ''dedi göz kirparak taki polis camlarini tiklatana kadar ondan sonra hizla gaza yüklenmişti zaten... "sen bir hiçsin. ben ise yok olmuş gibiyim. ölüm hergün biraz daha yakin. Arafin arasinda kalmış gibiyim bir adimim ölümken diğer adimim yaşam. ama Üzgünüm sevgilim ben seni çoktan ölüme terkettim"... "sen benim karanlikta bulduğum elmasimsin. bu labirette bulduğum tek anahtarimsin." siyah ve beyaz değil bir elmas ve yok oluşun hikayesi

BASTIRILDI. 2 KASIMDA RAFLARDA OLACAK. BURDAN KALDIRILDI. Her şey dayısının gelip onu almasıyla başlıyor. İzmir'den Antalya'ya taşınıyor ve dayısının sahibi olduğu erkek lisesinde okumaya başlıyor. Dostluğu, kardeşliği ve sevgiyi burada öğreniyor. Peki ya.. AŞK? Mizah, gençlik ve romantik bir kurgu. İYİ OKUMALAR :) ♚ KÜFÜR İÇERİR ♚

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.