Nefretin iliklere kadar ulaştığı yere, itiraz etmeden yürüyordu. "Ölmemi neden bu kadar çok istiyorsun? Ben sana hiçbir şey yapmamışken?" dedi. Gözleri buğulanmış korkudan titriyordu. "Basit." diye yanıtladı. Acımasızca bakan gözleri ona takılı kalmıştı. Genç kızın üzerine yürümeye başladığında kapattığı sandığı kitabın aslında ilk sayfasını açtığından haberdar değildi. "Çünkü varlığını hissettiğim her an aldığım nefesi zor veriyorum." dedi nefretle. -Serinin ilk kitabı basılı eser halindedir, ikinci kitabı buradan yayınlamaktayım.-

Merhaba küçüklüğüm, bu sana en büyük hediyem. Şimdi ben buralarda yokum ama sen her gece o küçük pencereden bakıp bana seslenebilirsin. Bana seslendiğin her zaman bunu duyacağım. Çünkü ben senin kalbindeyim. Unutma, sadece geceleri seslen. Sadece geceleri özle ve sadece geceleri ağla. Sesini kimse duymasın. Hıçkırıklarının içerisinde boğulsan bile, sesin çıkmasın. Çünkü geceler hep acıtır. Acı iyidir küçüğüm. Seni olgunlaştırır. Sandığından farklı bir bedene büründürür seni ama senin ruhun bile duymaz. Kısım kısım değişirsin, bir de bakmışsın ki arada dağlar kadar fark var. Ama yine de sen çok değişme küçüğüm. Hep on iki yaşımdaki belam ol, hep on iki ol... K.S. -SİYAHA ALIŞMAK-

Aşk mı intikam mı? Yıllardır beklenen intikamın önündeki en büyük engel ne? Elizya arafta ama hangi tarafta? Sona giderken sonun olacaktı adam ama habersizdi kadın." Aşk uğruna her şeyden vazgeçilir mi ? Son sözüydü annesinin, yavaşça fısıldadı ''Artık tek başınasın.'' Gizli gerçekler bir bir gün yüzüne çıkarken, Behiç her şeyden habersiz miydi?

Zihninden serbest kalan düşünceler kelimelerini saçlarına dolayıp onu harflerin üzerinde sürüklemeye başladı. Genç kız gözlerini yavaşça açıp gözbebeklerini karşıda duran aynaya dikti. Oda karanlık olsa da kendini görebiliyordu. Aynada gördüğü beden İmge Nira Almas' ın bedeniydi. Konuşabilen ama konuşmayan, kendi zemherisinde donmayı bekleyen yalnız kızın bedeni...

Merhaba kimsenin haberi olmadığı üyelerinin birer kimliksiz olduğu suç örgütüne Çöplüğe Hoş Geldiniz. Kimliksizler den biri ama aslında Kralın ( Çöplüğün Kurucusu) kızı olan Nil'in çevresinde dönen olaylar zinciri sizi bekliyor. Step sayesinde Çöplüğe katılan Nil'in ilk amacı annesinin intikamını almaktı fakat hiçbir şey beklediği gibi gitmedi. Annesinin intikamını almak için girdiği Çöplük de yaşadıklarından sonra yeni bir amacı daha vardı. Çöplüğü yok etmek. Amacını gerçekleştirmek için her şeyi göze almışken onu kendi çıkarlarına göre yönlendirmek isteyen Patron (Arda)'nın da farklı planları vardı. Herkesin kendi çıkarlarına göre birbirini yönlendirdiği ve arkasından iş çevirdiği arı kovanını merak ediyor musun? O zaman Oku :)

Polisiye roman yazmak için kendini tüm dünyadan soyutlayan bir kız, bir gün karşısındaki apartman dairesine taşınan fazlasıyla tuhaf olan adamdan ilhamla bir dedektif karakter yaratır ve bu sebeple adamı her gün izlemeye başlar. Ve bu, peşinden fazlasıyla ilginç, komik ve romantik olayları da peşi sıra getirecektir. "Masalın başında, zehirli elmayı onun avucuna bırakıp, kendi masalımı terk edeceğim." TÜM HAKLARI, EPSİLON YAYIN EVİ TARAFINDAN KORUNMAKTADIR. ÇALINTI DURUMUNDA, YASAL HAKLARA BAŞVURULACAKTIR.

Merhaba. Ben Hera Rüzgar Tandoğan. Az bilinen lakabıyla fırtına kız. Kendi sıcaklığında kavrulan biriyim, parmak uçlarımda her zerresini hissedebildiğim elektirik her gün içime bir zehir gibi yavaş yavaş işlese de, beni her gün daha çok yakan çaresizlik duygusunun içine sığınan bir zavallıyım. Bu benim. Siyah değilim, beyaz olmadığım kadar. Ve gri. Gri hiç değilim. Sanki araftayım; siyahla beyaz arasına sıkışmış gibiyim, söylesene, çarem var mı kurtuluşa?

Her acı günü, her çektiği işkence, her çaresizliği bedenine, tenine ve bakışlarına işlenmiş fırtına gözlü bir adam.Sizi yakıp yıkan, her hücrenizi geri döndürülemez parçalara ayıran dipsiz karanlığına rağmen nefesinizi kesecek, kalbinizi acıtacak kadar güzel biri.Yıllarca boş bir kabuk gibi yaşayan, intikamını, masumiyetini ve en önemlisi asla sahip olamadığı ruhunu arayan bir serseri. Ayaz Haznedar. "Şarkılara neden parça deniyor biliyor musun Safir? En ihtiyaç duyduğun anda eksik bir yanını tamamlayıveriyor bir tanesi çünkü. Sen yıldızların benim için yazdığı bir parçasın Safir, dünyamın karanlığına dayanamayıp beni terk eden ruhumun yerini doldurmak için bestelenmiş, dünyanın en güzel şarkısı." Ve bu ruhsuz serserinin kalbine dokunmayı başarabilen, Safir gözlü, kırık dökük bir melek. "Ve şimdi çal benim için Safir. Var olabilecek tüm sesler sussa bile sen, benim için çal...""

Ruhumun yarasından anılar akarken sendeledim, geçmişim geleceğimin dizginlerini eline almıştı. Beni biraz daha hissizleştirebilmek için üzerime sürüyordu elindeki bütün anıları. Ve biliyordum o anılar zihnime çarptığı anda hissizliğim daha da uzayacaktı. Kaçmalıydım, zihnime hapsettiğim geçmişimden kaçmalıydım ama hissizliğim zihnimi avuçları arasına almıştı nasıl kaçacağımı düşünemiyordum... Bir selâ sesi zihnimin kuytularından yükselirken, bir ölümün habercisi olan bu selânın tanıdıklığı bedenimi sarstı, dengemi kaybedip tökezlerken bir el belime dolandı ve geçmişine tekrardan yakalanan benim yere düşmeme engel oldu. Hissizliğim bütün bedenime yayıldı ve beni şimdiki zamandan soyutladı... Gömülü bir ölünün hediye ettiği hissizlikti bu... Şüpheli bir intiharın kan kokulu mektubuydu benim hayat hikayem...

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."