Hayatta en nefret ettiğim şeydi yalan söylemek aynı zamanda en sık yaptığım şey. Onun maviyle yeşil arasındaki grimsi gözlerine bakarken artık yalan söylemek istemiyordum. İkimizde siyahtık ve karanlığımızın birbirine ihtiyacı vardı. Ona doğruları söylediğim de ya karanlığımda boğulacak yada onun karanlığıyla birleşerek aydınlanacaktım...Ne karanlığımda boğuldum ne de aydınlandım sadece bilinmez bir griliğe açtım kanatlarımı, aynı onun gözlerinin rengi gibi...