''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

O sahip olduğu karanlığının ortasında kendi senaryosunu yazarken, kalemin bir katilin eline geçtiğinden habersizdi. İçinde mürekkep gibi dağıldığı karanlığının yüzeyine çıkmaya çalışırken, her seferinde, gözünü açtığında kendisini en dipte buluyordu. Ta ki güçlü bir kolun kendisinin kaybolduğu karanlığın içinden çekip kurtarana dek. Tüm bu karmaşalar yerini aşka bırakınca bir dejavu daha yaşanacak. Sinirler gerildiğinde; o, kalıp almış karanlığının içine usulca istemsiz bir şekilde kayarken, sadece bir umut bekleyecek... 25.06.2015♥