Gecenin ilerleyen saatleri... Dolunay . Dolunay bir kandil misali Dağıtmaktaydı Gecenin üzerindeki laneti Düşmanlığını üstlendiği siyahın Sessizliği hakimken dört bir yana Görev başındaki bir asker misali Nöbetteydi adeta Uykunun tutsaklarının başında Toprak uykuda Su uykuda İnsanlık uykuda... Gecenin esareti son bulana dek Uyku uğramayacaktı varlığına...

Bazıları şanssız doğar Daha adım atamadan Koşmaya zorlar hayat Onu bu kirli dünyaya getiren meleğinin şefkatli kollarını bir kere olsun üzerinde hissedemeden Daha ona sesini duyuramadan Hayatın sillesinin üzerine bir de ondan tekme yemesi Bata çıka ilerlemesi gereken uzun yolda Tüm güvendiklerinin çıkarları uğruna kazdığı kuyulara meleğinin tekmesiyle düşmesi Gittikçe çamura bulanması Hayat onu bu sefer de insanlara karşı aşılmaz yüksek duvarlar örmesine zorlamaz mıydı? Bu duvarın arkasında tuğlaların sahiplerinden başkalarının yer alması Ne kadar umrunda olurdu ? Böyleleri kendi karanlığında kaybolup gitmeye mahkumdur Eğer hayat onlara yeni bir başlangıç hazırlamadıysa...