ASKER&DOKTOR 🍂 "Özgürlüğe kaçarken, aşka yakalanmıştım..." (Ordulu bir asker adam ile Mardinli bir doktor kadının hikayesi!!!) 🍂 Hayat Leyal'e sadece acı öğretmişti. Ailesinin şiddetinden ve abisinin kıskançlığından,berdel ile tanımadığı bir adamla evlenmekten kaçarken yolu bir mayına bastığında, her şeyin sonu olabilirdi. Mayın patlarsa bir daha yaşamayacaktı. Ama kader, tam da o anda karşısına bambaşka birini çıkardı: Kuvars. Soğuk, mesafeli, duygularını gizleyen bir asker... Onların hikâyesi kan, gözyaşı ve kalp çarpıntılarıyla yazılacaktı. Çünkü bazen en umulmadık anda gelen aşk, en büyük mucizedir. --- İki zıt karakter ama aynı sorunları,aynı zorlukları,aynı üzüntüleri yaşayan bu ikilli Aşka mı yenik düşecek yoksa Nefret mi yenik düşecek? Bir ölüm yeni bir başlangıç olamaz mı? Hayattır bu,Yarın ne yaşayacağını tahmin edemezsin ama önlem alabilirsin! --- KİTAPTA REKLAM YAPMAYIN! WATTPAD DA BU KURGU İLE İLK! (‼️KİTAP BANA AİTTİR.YAYINLANMASI VE KOPYALANMASI DURUMUNDA GEREKLİ YERLERE BAŞVURULUCAKTIR‼️) Başlangıç tarihi: #05.04.2024# #15.09.2025#

~Tamamlandı~ İnsan yaşadığı zorlukları bahane edip yazısındaki kaderin enaniyetine sığınmaktan hep kaçar. Hep daha iyisi olsun hep düşlediği hayat kendisinin yazgısı olsun ister. En çokta kabullenmeyi bilemez. Ben hep düşlediğim hayatın ötesini istemiştim, hep daha iyisi olsun isterken kabullendiklerimin ötesine gidememiştim. Kader denen o lütfu göz ardı etmiştim. Bu beni büyük ustalıkla ummadığım anda yakalamıştı. Diken sandığım şerrin ucundaki gülü hesap edememiştim. Nefret ettiğim adamın imtihanıydı beni bu kaderin ucundaki gülün bir gün solacağını sanmam. Yanılmıştım! Diken diye hesapladığım adam bana gül sunmuştu hep. Tutarsam kanardı bilirdim lakin onun bendeki teslimiyetiydi dikenlerin zarar vermeyişi. Ben ondan kaçarken aslında ona koşmuştum. Şer sandıklarım lütuftu, bunu ben bilememiştim. Senden nefret ediyorum dediğim adamı nefretimle beslemiştim, hislerim ise onun bana sunduğu papatyalarla gül budak olmuştu. Bilememiş, kaçtığım yerde hep düşmüştüm. Söylediği tek söz; düştüğün zaman elini hep ben tutacağım. Orada başlayan sözle aslında elini tutan hep ben olmuştum. Ben Zeynep. Daha küçücükken boynuma asılmış kolyenin kıyametçisi. Artık benim bir sırrım var. Bunu ben değil o kolyenin sahibi biliyor.

Bir yaralı yürek.. O yaralı yüreğe tek derman yine yaralayan.. Urfa da sevdaları konuşulacak kadar büyükken ayrı düşen iki kalp.. Yıllar sonra bir araya geldiklerinde sevdalarına yenik düşecekler mi? Peki geçmiş yılları telafi etmek mümkün mü? Senem, Siyabend'in Güneşi.. Siyabend, Senem'in Araf'ı Güneşi gittiğinde hayatı karanlığa hapsolmuş, döndüğünde yeniden açacak mıydı Güneşi. Araf'ta yeniden Güneş açar mıydı? Hadi hep beraber şahit olalım bu ikilinin savaşına aşkına... Başlama Tarihi: 01.10.2018

Yeni bir ateş söndürür başkasının yaktığını, Yeni bir acıyla hafifler eski bir ağrı.... Lavin Karayurt.... Kendini işine vermiş kuzeni ve annesi ile yaşayan biri.... Şehit babası sayesinde oldukça özgüvenli ve cesur biri.... Pastanesinde mutlu bir hayat sürerken hayatına bir anda giren biri ile hayatı değişir.... Karan Yalçınkaya.... Yalçınkaya holding sahibi oldukça zengin ve yakışıklı iş adamı... Zengin olduğu kadar da dindar bir adam. Dine olan bağımlılığını kendi içinde yaşıyor. Eniştesinin kaybından sonra sert ve sinir hastası birine dönüştü. Güven problemi olan Karanı hayata bağlayan kişi ise Lavin...

Katıla katıla, canım çıka çıka güldüm. Yaş geldi gözümden onu bile silmedim. "Yaralanmış," karnımı tutmaya başlarken soluğum kesilecek gibi olduğunda öksürüklerimin arasından yine gülmeye devam ettim. "Yaralanmışsın. Bak! Bak hâline, bak halimize. Kangren oldun sen bana kangren." Göz yaşım günlerdir kaşıdığım yara yaptığım yüzümün hücrelerini yaka dururken hiçbir yaşın ne izini ne bıraktığı hissi silmeye çalıştım. Yaralarıma denk düşen yaşlarımla, " Zarar veriyoruz birbirimize. Bak, bak evin hâline Efkan. Odasına giremiyorum onun. Bebeğimiz öldü bizim. Gir odasına," kolundan tutup kaldırmak için hamle yapacağım sırada yarasından sızan kanla durdum. Başım sağa sola sendelerken, koridorun sonunda kalan odaya gözümün ucuyla bakıp "Senin aldığın patiği kaybettim Efkan, hani Beşiktaşlı olan varya onu da bulamıyorum." Sessiz çıkan fısıltımla yüzüme baktı. Bakışı yetmezmiş gibi titrek bir iç çekişiyle koca dağların arasında kalan kalbimi kurtarmak ister gibiyken, o bana böyle acıyla bakarken ben ona acımadım. " Dokunamıyorum kıyafetlerine." Sargılı olan omuz başına tekrardan bakıp, "Keşke o öleceğine senin ölün gelseydi eve." Beynim dediklerimi sonradan algılar gibi bedenim irkilirken dudakları kıvrıldı. Başını ağır ağır salladı. Tövbe Allah'ım, tövbe...

Zehra Balaban sevdiği herkesi kaybetmişti. Beş yaşındayken babası, on yaşındayken annesi, on dört yaşındayken de en büyük ablası tarafından terk edilmiş, bakıma muhtaç diğer ablasıyla yapayalnız kalmıştı. Kendisi için yaşamanın ne demek olduğunu bilmiyordu. Sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutmuştu. Hayat onu öyle bir noktaya getirmişti ki saçlarının okşanmasının verdiği huzuru unutmuştu. Serdar Kılıçaslan annesini ve babasını kaybettiğinde dik durmayı başarmıştı fakat küçük kardeşinin ölümü ruhunu karartmıştı. Babasından miras kalan şirketin başına abisini geçirmiş, kirli dünyasını kendine ayırmıştı. Ellerindeki kandan tiksindiği hiç olmamıştı çünkü çocukluğundan beri başa geçeceği günü bekliyordu. Sonra onu tanıdı. Dünya üzerinde var olan en masum kadını gördü ve aşık oldu. Zehranın saçlarını okşamaya hazır olsa da ellerindeki kan ilk kez sorun haline gelmişti ve ne yapması gerektiğini bilmiyordu. {09.06.2021}

"Daha dünün yorgunluğunu atamadan bugün oluyor, ve emin olun endişemiz yarın... Oysaki zamanı yaratanı, imtihanlar verip, nasipler göndereni hiç zikretmiyor kalbimiz.. Bizi yokdan var edeni, duâ'larımıza icabet edeni, imtihanlarla sınayıp, mükafatlarla taçlandıranı... Hiç kimsesizlerin kimsesi olanı, en merhametliyi, ve Alemlerin Rabbini unutuyoruz... Bizi huzuruna günde beş kere davet edip, icabete kutlu bir mükafat saklayanı, bizlere değer veren en değerliyi unutuyoruz... Ömrümüzü bereketli kılıp, bir ezan ile geldiğimiz şu dünyada, bize en değerliye ulaşma şansı vereni, sonunda bitmek bilmeyen huzurlu bir ebediyeti bizlere lutuf kılanı unutuyoruz... Konuşacak kimsem yok derken, bizlere en kutsal kelamı gönderen, doğanın her bir ayrıntısına mücizeler, görülmesi için ince manalar saklayıp gönlümüzü okşayanı unutuyoruz... En affedici olanı, bizi kainatta en çok seveni, hiç bitmeyen merhamet pınarını unutuyor, şükrü hiç hatırlamıyoruz... Oysa farketmesek'de ruhumuz acı içinde, çünkü ruhlar yalnız Allahı anmak ile huzur bulur. bize her türlü imkan sağlayıp,hep yanımızda, hatta bize bizden daha yakın olanı, bizi bizden iyi bileni unutuyoruz... " ........................ İnstagram :Semanur7076 🌿

Uyarı : Talha Hancıoğlu hayali bir karakterdir yaşayanlarda onu aramayınız. ▪▪▪ Bir adam ve bir kadının kaderlerinin beklenmedik şekilde kesişmesiyle başlayan aşk hikayesi.. Allah önce adamı yarattı bundan 27 sene önce. Sonra kadını yarattı 22 sene önce. Kadın ağlayışlarıyla doldurdu dünyayı ve kader ikisi arasında görünmez köprüler kurdu. O bebekler büyüdü çocuk oldu. Çocuklar büyüdü genç oldu. Birbirlerinin kıyısına gelemediler hiç. Kader ipleri dolandı durdu şehirlerde ve kadın geldi adamın olduğu şehre. Hani derler ya tüm aşk hikayeleri bir insanın bir şehre gelişi ya da gidişiyle başlar diye onlarınki de öyle oldu. Ama her nasip vaktine esirken ipleri yaklaştı ama birbirine dolanamadı. Bekle dedi kader daha var. Birbirlerinin kıyısında dolandılar bir süre ta ki o güne kadar. Kaderlerinin ilk kez kesiştikleri güne. Farkında değillerdi tabi. En zor olanı ilk kesişmeydi. Sonra tekrar eden kesişmelerle kördüğüm olup kader ipi birbirlerinde dolanacaktı. #mutluluk 1. 🥹 "06.12.2023 #aksiyon 1. 🥷 '' 22.11.2023 #gençkurgu 1. 💫 "11.07.2022 #romantizm 1. 😍 "11.07.2022 #mizah 1. 😂 "11.07.2022 #spiritüel 1. ✨ "11.07.2022 #islam 1. 🤲🏼 "11.07.2022 #aşk 2. 🖤 "11.07.2022 #ankara 1. 🐣

Zehra Koçak, KPSS'ye hazırlanan 26 yaşında genç bir kadındır. Hayatı kütüphane ile ev arasında depar atmakla geçerken bir gün aldığı haberle rutin hayatı bozulacak, eski defterler tekrar açılacaktır. "Bu ilişkiyi bitiren bendim. Şimdi geriye dönüp bakan da neden benim?"

Romans #1 🩷 Romantizm #3 🩷 Romantik #4 🩷 Neydi gonca gülü açtıran? Bahar mı, bülbülün aşkı mı? Bülbülün aşkı olmasa gül açmaz mıydı? Ya baharın geldiğini nasıl anlardı? Gülnihan Karaca... Ne bahar görmüştü ne de ona aşık bir bülbül. Bedenini hapseden mührün etrafında pervaneydi ruhu. Her kadın kadar kadındı, ama kendi kadar olamamıştı. Argun Turayev... Çok bahar görmüştü ama hiç güle bakmamıştı. Kalbini hapseden hayatının etrafında aşka yer yoktu. Her erkek kadar erkekti, ama hiç bir güle ait olmamıştı.