Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?

2014 yılında yazmaya başladığım ve içerisinde gereksiz fikirlerimi barındırdığım bir karalama defteri. P.E.K ailesine hoş geldiniz.

ikili iliskilerde gereken tüyolar biraz hayatimizdan kesitler bol bol küfür eminimki yazım hatalari :) eglenceli bir hikaye olcagina eminim :)

Hava o gün diğer günlerden daha soğuktu. Daha karanlıktı. Hafifçe esen rüzgar bile alışılmışın dışında tüylerimi ürpertiyordu. Her zamanki gibi yine fakülteden çıkmıştım. Gördüğüm manzara ise aynıydı. İşten çıkmış evlerine koşan insanlar, kenarda duran simitçiden simit alan çocuklar , el ele tutuşmuş yürüyen sevgililer... Fakülteden çıktıktan sonra eve gitmem gerekiyordu. Ama o gün gitmek istemedim. O gün son bir ayda yaşadığım rutin hayatı değiştirecek önemli bir karara varacağımı bile bilmiyordum. Sıradan, sıkıcı, aynı olan hayatımı. Yürümeye başladım. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Sadece rotamı ters yöne çevirmiş, kendimi karanlığın içinde geçerken bulmuştum. Olabildiğince hızlı yürüyordum. Hızlı yürüyordum çünkü odaklanacağım tek şeyin hız olmasını istiyordum.Başka bir şey düşünmek istemiyordum. *** Anı yaşamaktan korkmayın. Unutmayın hiçbirimiz bir daha gelemeyeceğiz hayata. Yazar J. Borges in dediği gibi; "Neşeli olurdum ilkinde olmadığım kadar, çok az şeyi ciddiyetle yapardım."

beni gömdüğün gözlerinin karanlığından çıkmak için yazıyorum...

Sadece yağmur şırıltıları ve hırıltı sesleri geliyordu.İnsanlar sessizce bir tarafa gizleniyor.O sırada karanlık sokaklarda ve aralarda onlarca insan silüeti beliriyordu..Ne oldu ne oldu bunca insana belki bir hastalık belkide tanrının insan oğlundan bunlarca yıldır yaptığı kötülükler için aldığı bir intikam ama bu şey her neyse dünya nüfusunun %80'ini aşırı saldırgan yamyamlara yani zombilere dönüştürdü.Kalan %20'lik kısım ise birer birer yamyamlar ordusuna katılıyordu.