Her şey o lanetli günde başlamıştı. Sınav haftası sınavları oldukdan sonra yine ben okulun bahçesine çıkmış ve dolanıyordum. Bahçede çimenlerin arasında bir ayna buldum aynada cehennemden düştügü ve şunlar yazıyordu * aynanın sahibi dışında aynaya bakan ölür * aynanın sahibi aynaya bakarak öldürmek istedigi kişinin resmini aynaya gösterirse o kişi ölür * aynanın sahibine bir ölüm melegi görülecekti * ayna hiç bir şekilde yok edilemez ömür boyu sahibine bağlıdır * aynayı kullanan kişi kesin olarak cehenneme gider

Hayatım boyunca öldürmek için yetiştirildim... Bunun normal olduğu öğretildi bana.... Ama şimdi bir ölü yerine, bir canlıya sokulmamı istiyorlar... Hemde karanlığın en güçlü liderlerinden birinin içine... Korkması gerekenler onlar... Sonuçta dünyada nam salmış, tek canlı cellat, yani "Ölüm Meleği" benim... Peki neden asıl korkanın ben olduğumu hissediyorum... "Ruhumun insanlık adına verdiği savaşı sen kazandın..." Ateş Dinçer... Ölüm Meleğini öldürebilen tek güç... Bana ruhumu geri veren tek gerçek... "Ölüm Meleği..." bu kitaba başlarken, sadece hayal ettim ve sonuç hayallerimin ötesinde bir mutluluk... Teşekkür ederim...