Dziewczyna, której życie zmienia się przez przypadek o sto osiemdziesiąt stopni. Chłopak, który w zasadzie ma wszystko oprócz niej. Historia, która pokazuje, że siła marzeń jest niezwyciężona i każdy człowiek jest w stanie wszystko osiągnąć. Czy Harry - członek zespołu The Gun oraz Marisol - początkowo zwykła dziewczyna dadzą sobie szansę? Z pewnością dowiesz się tego zaglądając wgłąb mojego opowiadania. *Opowiadanie zawiera treści przeznaczone dla osób powyżej osiemnastego roku życia.

„Znasz to miejsce pomiędzy snem, a przebudzeniem; to miejsce gdzie wciąż możesz pamiętać o czym śniłaś? To jest miejsce, gdzie zawsze będę cię kochał. To jest miejsce, gdzie będę na ciebie czekał.” ~ Piotruś Pan.

Czyli ten cały układ oczami Harry'ego. Dodatek do powieści "Deal, Styles". Znajomość opowiadania jest istotna, bo możesz nie zrozumieć kilku wątków.

"- Harry? - poczułem stukanie palcem w barki. Odwróciłem się profilem do tej osoby i uniosłem brwi. - Znamy się? - zmierzyłem wzrokiem dziewczynę. Przepraszam bardzo, ale raczej dziewczynę z niebieskimi włosami i toną metalu na twarzy bym kojarzył. - Chodziliśmy razem do liceum. Um.. Może teraz mnie kojarzysz? - wsunęła na nos szkła w czarnych oprawkach. Coś zaświtało mi w głowie, ale nie bardzo miałem ochotę teraz przypasowywać ją do kogoś kogo znam. - Nie jednak nie. Chyba pomyłka.. - odwróciłem się do niej plecami. - Nazywam się Chanel Black - otworzyłem szeroko oczy zdziwiony. "

chciałbym znać cię bardziej, zanim skończyłaś to wszystko pisane małymi literami :) wszystkie prawa należą do: @hellarad_m8 All Rights Reserved @hellarad_m8 Okładkę wykonała: @PaulineStyles1994 to tylko tłumaczenie :)

Tylko Bóg jeden wie co siedzi mu w głowie. Jest nieprzewidywalny, niebezpieczny i chamski. Nawet nie zdaje sobie sprawy, że jest przyczyną moich przekleństw i wyzwisk co ranka. Z chęcią starłabym mu ten ironiczny uśmieszek z twarzy. I zapewne by tak było, gdybym spodziewała się że mnie zgwałci i porwie. Nieważne na ile sposobów umrę, nigdy nie zapomnę. Nieważne ile żyć przeżyję, nigdy nie będę żałować. Że go poznałam.

Nikt nie ma pojęcia kim jest "Rebel ". Nikt nie wie że jestem nią ja... Zwykła, szara, niepopularna dziewczyna z ostatniej ławki która boi się odezwać a swoje emocje, odczucia i spostrzeżenia przelewa na bloga. #blog_rebel.com Inspiracją był film pt.Bunt Fm Serdecznie zapraszam do czytania. Opowiadanie zawiera sceny i treści przeznaczone dla osób dorosłych. Uwaga Opowiadanie nie jest przeznaczone dla osób które mają "błędofobie". Okładkę wykonała @Tea-Amo Polecam!! Z góry przepraszam, że moje błędy wypalają paczydła.

Życie w małżeństwie wcale nie jest takie łatwe i kolorowe jak we wszystkich filmach. Przecież w filmach nie rzucają talerzami przy porannej wymianie zdań. Ale nikt nie powiedział, że miłość jest łatwa. Nie, ona wymaga poświęcenia i prawdziwego, głębokiego uczucia. Wchodzę do kuchni głośno ziewając. - Znowu nie dopił kawy - wzdycham i wylewam zimną ciecz do zlewu, a kubek wstawiam do zmywarki. Codziennie to samo. On wstaje o szóstej trzydzieści i po cichu drepcze do łazienki, później szybko się ubiera i w kuchni parzy sobie mocną kawę. Szybko ją wypija (ale zawsze zostawia choć dwa łyki), bierze swoją czarną teczkę i wychodzi, zabierając jednym ruchem swój płaszcz z wieszaka w przedpokoju i kluczyki z auta. Ja wstaję zazwyczaj o ósmej. Przeciągam się głośno ziewając, biorę szlafrok z wieszaka i idę do kuchni zrobić sobie śniadanie. Przechodząc obok stołu, biorę zimną już resztę kawy i wylewam ją. Tylko raz odruchowo się jej napiłam i od razu pożałowałam. Gorzka, zimna i mocna kawa. #123 w Fanfiction - 25.06.2016 #108 - 26.06.2016 #50 - 11.07.2016 #31 - 17.07.2016 #20 - 19.07.2016 #18 - 23.07.2016 #9 - 01.08.2016 #8 - 11.08.2016 #5 - 14.08.2016 | 24.08.2016 #4 - 30.08.2016 | 01.09.2016 #3 - 02.09.2016

Rachel Clark to siedemnastoletnia dziewczyna, która od małego, uczyła się Karate, niestety nie tej dobrej walki z zasadami, tylko brutalności i bycia bezlitosnym. Kiedy na jednej z nielegalnych walk, ma za zadanie znokautować już i tak prawie nieprzytomnego przeciwnika, buntuje się i porzuca swój klub. Dziewczyna, jednak postanawia poznać karate od tej dobrej strony, dlatego zapisuje się do przyjemnego Dojo, gdzie udaje, że nie ma pojęcia o tak dobrze znanej jej sztuce walki. Sensei przydziela jej do pomocy przy opanowaniu podstaw, chłopaka, którego od początku zaczyna nienawidzić, zresztą ze wzajemnością. Ona ma go za denerwującego dupka, a Harry Styes uważa, że dziewczyna jest lalunią, która nigdy nie nauczy się walczyć. Niemiłe docinki są u tej dwójki na porządku dziennym. Niestety nic nie potoczy się po myśli Rachel, gdy tylko jej starzy koledzy z bezlitosnego klubu Czarnych Węży, postanowią nie pozwolić jej tak łatwo o sobie zapomnieć. ------------ Opowiadanie napisałam sama. Wszelkie podobieństwo do innych prac jest przypadkowe. Proszę o przestrzeganie praw autorskich.