"Bilmem kaç kere yüzüme çarpmış olan saçlarımı kulağımın arkasına toplayıp puslu gökyüzüne baktım. Zoraki bir gülümseme takınarak normal görünmeyi denedim . Ama işe yarar bir hile bulamadım . Kalbimin atışları hızlanırken yüzüme çarpan soğuk hava ile sendeleyerek ayağa kalkıp , ölümü bekledim. Çünkü biz siyahların tek dostu ölümdür. Ölürsek kurtuluruz ." -EDİZ Gözleri simsiyah.. Bakışları siyah İçi siyah Dudakları ise solgun O direniyor .... " İSLAMI YAŞAMAK... Zor değil " dedi . Onunsa hiçbir şey umurunda değildi .Tek istediği şey kendisini yalnız bırakmalarıydı . Sertçe kapıyı açtı ve çıktı . Bedenini sarmış olan kini kusmak istedi . Koştu .. Sonsuzluğa!