Karşı evdeki komşunuzun, sizi balkonundan izlediğini anlasaydınız ne yapardınız? Özellikle de siz mast yaparken? Normal birisi utanabilir bir daha o kişinin suratına bakamayabilirdi, fakat benim amacım zaten onun görmesi onun beni fark etmesiydi. Polat. Rüyalarımı süsleyen, mahallemizin ağır abisi, karsi komşumuz. Delici bakışları ile gözlerimin icine baktığında sıktığım göğüslerimi daha sert yoğurdum, başımı daha cok geriye atıp onun adını haykırarak bosalmaya basladigimda, sesimi duymasa dahi onun adını sayikladigimi fark etti ve bu onun icin son noktaymışçasına oturduğu sandalyesini gürültüyle itip balkondan çıktı. Bundan sonra ne olurdu bilmiyordum, tek bildigim artik hiçbir seyin eskisi gibi olmayacağıydı.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."