25.06.2015 TARİHİNDEN BU YANA ŞAİR OLMAYA ÇALIŞAN VE ÖNCESİ OLMAYAN BİR ÇIRAK.. "SOKAK LAMBASI "SEVDANIN KARINCALI YOLLARINDA KAYBOLMUŞ SAF AŞIKLARI BARINDIRIR.. HER BİR ŞİİRDE BİR OKUYUCUYU SİZLERİ YAŞATIR SİZ İSTERSİNİZ BEN YAZARIM .. ŞİİRLERİNİZE SAHİP ÇIKMANIZ DİLEĞİYLE..KEYİFLE OKUMALAR..

“Benimle geliyorsun!” Ses tonu o kadar sert ve korkunçtu ki, kalbimin atışının hızlanmasına sebep olmuştu. Şu anda o kadar korkuyordum ki yüzüne bakacak dahi cesaretim yoktu. Sadece küçük bir gaz lambasının aydınlattığı, depo gibi odaya girdiğimizde sıkıca tutmuş olduğu kolumu bırakarak beni odanın diğer köşesine doğru itekledi. “Üzgü-nüm”, dedim sakin kalmaya çalışarak. Bu kelimeyi kullanırken sesimin titrediğinden hiç şüphem yoktu. “Üzgün mü? Demek üzgünsün.”, derken sinirden dişlerini sıkmaya başlamıştı. Onu ilk defa bu kadar öfkeli ve gergin görüyordum. “Lütfen açıklamama izin ver.”, diyerek olduğum yere yığıldım. Canım çok yandığı için ayaklarımda bile güç kalmamıştı. İçimin acısı o kadar fazlaydı ki ağlayacak takatim dahi kalmamıştı. Tek istediğim affedilmekti. Bir hata yapmıştım. Hem de çok büyük bir hata. Ve bu hata beni geri dönüşü olmayan bir yola sürüklemişti. “Bu iş burada bitecek.” Başımı kaldırıp, bir kez daha ona bakma fırsatı bulmak istemiştim. Ama olan olmuştu…

|Gizli Numara, şimdi Epsilon yayınları ile raflarda!| |Gizli Numara 2, şimdi Epsilon yayınları ile raflarda!| Arıyor... GİZLİ NUMARA "Efendim?" "OHA!" "Ne oluyor be?" diye cırladım ve telefonda ki bu seksi sesi tanımaya çalıştım. "Şey... Pardon, senden önce beş altı kişiyi aradım ve sen düzgün konuşan daha doğrusu, aradıklarım arasında ki ilk kızsın!" dediğinde ağzım açık kalmıştı. Tanıdığım birisi değildi, numaramı salladığı ve tutturduğu belli oluyordu çünkü böylesine hoş bir sesi daha önce duysaydım unutmam imkânsızdı. Sırıtarak çalışma koltuğuma yaslandım ve "Sen kimsin?" diye sordum. Bir insanı, tanımadığım sesi güzel olan bir insanı kendimden bezdirmek eğlenceli olabilirdi. Ta ki, durumlar çizdiğim yoldan çıkana kadar. 16.01.2015-07.01.2018

"Bu söylediklerine inanmıyorum, hepsi deli saçması! Hafızamı kaybettim diye benden faydalanmaya çalışıyorsun! Ben asla seninle birlikte olmadım!" "Ne derler bilirsin; 'Asla, asla dememek lazım.'" Karşımda durmuş yüzünde o nefret ettiğim ukala gülümsemesiyle bakarken bütün vücudum öfkeyle cayır cayır yanıyor. O ise bu halimden memnun kalarak yüzündeki sırıtışı büyütmekle meşgul. Tamam, o gülümseme birçok kızın aklını başından alacak kadar muhteşem olabilir, ara sıra bende dalıp gitmiyor değildim ama onun kim olduğunu biliyordum. Kendini beğenmiş, küçük dağları ben yarattım tavırlarından da nefret ediyordum. Bu yüzden söylediklerinin uydurma olduğundan yüzde yüz eminim, hafızam benden son 4 yılı çalmış olabilir ama kendimi tanıyordum. Bu ukala çocukla birlikte olacağıma ölürdüm daha iyi! Bu kadar büyük konuşmamam gerektiğini öğrendiğimde her şeyin için çok geç olmuştu. *** Bu hikaye bana aittir. İzinsiz kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır.