Günlerden bir gün güzeller güzeli prenses bir hastalığa yakalanır. Prenses bu hastalıkla çok değişir. Güzel aryalar söylemek yerine küfretmeye, zarifçe el sallamak yerine parmak göstermeye başlar. Bunun üzerine kral ve kraliçe kızlarını bu amansız hastalıktan kurtarmak için çeşitli yollara başvururlar. İyileşmek için başka bir saraya giden prenses hastalığından dolayı hissizdir. Gittiği bu saray müzik sesi, boş bira şişeleri ve bitmiş umutlarlarla doludur. Ama en önemlisi, orada prensesi en başından beri etkileyen bir prens vardır. Prensin kılıcı ve hükmettiği büyük bir halkı yoktur. Onun sadece kırık bir kalbi vardır. Tüm masalların aksine prens prensese ilk görüşte vurulmaz ve bu masalda kötü bir cadı yoktur. Bu masalda belki de prens prensese hiç aşık olmayacaktır. Zaten bu da bir masal değil olsa olsa trajedi romanı olurdu.

Serum ve sakinleştiricilerle kafa bulduğum monoton bir hastahane hayatım vardı benim yasaklarla süslenmiş Ta ki o güne kadar Her şey ufacık bir merakla başladı Bu merak duygusunun böyle garip ve alışık olmadığım bir duyguya dönüşebileceğini tahmin edemezdim

Hepimizin başkalarının dertlerine tahammül edecek kadar kuvvet vardır. Belkide o yüzden tanrı çoğu zaman mutsuzları bir araya getirir ki dertleri yok olsun. Bunları öğrenmek için kitap okumaya gerek yok. Çevrenize baksanız bile öğrenirsiniz. Ama bazı şeyleri sorman gerekir. Sorabilmen için önce öğrenmen gerek. Ve bir şeyi öğrenmek içinse her şeyden önce onu sevmek gerekir. O da öyle yapmıştı. Önce öğrenmişti hayatında neler olabileceğini sonraysa sordu daha neler olabileceğini ama gerçek cevabı alamadı. Her şeyi sevmesi gerekti önce hayatındaki olumsuzluklara rağmen. Kanser olmasına rağmen.. İyi okumalar :)

Epilepsi hastası olduğu için defalarca kendini öldürmek istemişti. Artık krizin belirtileri olan gül kokusunu, gözünün önünden geçen renkleri, şiddetli sarsıntıları istemiyordu. Evrenin en önemli kadınıydı, Gece'ydi. Ve onu tamamlayan bir Gölge ve gerçekleşmesi gereken bir kehanet vardı. Bunun yanı sıra aşık olması yasaktı, eğer aşık olursa ölecekti. Keşke Ilgaz, en başta, lanetlenmeden önce, kendini öldürseydi. Ama ölmek için çok gençti, aynı zamanda da çok geç.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------