Ormanın derinliklerine doğru koşuyordum ve önümü doğru dürüst göremiyordum.Biraz ilerledikten sonra koşmayı bırakıp etrafıma baktım.Etrafta sadece derin derin aldığım nefeslerin sesi yankılanıyordu.Ve hissedersiniz başka bir çıkışınızın olmayacağını. Ve o an etraf birden sessiz olur ve kalbiniz evet kalbinizin sesi gecenin tüm sessizliğini alır ve götürür.İşte o an anladım ve istemsizce yere çöktüm.Tam her şey bitti derken gözüm ağaçların arasındaki ışık hüzmesine doğru kaydı.Çok parlaktı.Vadettikleri akıl almazdı. Geçmişimi unutabilecekmişim ve normal bir hayat yaşayabilecekmişim. Benim gibi biri için bu saniye düşünmeden kabul edilebilecek bir şeydi.Beni yargılamayın.Geçmişi unutmak zordur bu da insanoğlunun en zayıf yönlerinden biri... Ve o adam bana bunu vadediyordu ne diyebilirdim.

.