O kardan nefret ederdi. Orası karın hiç eksik olmadığı bir yerdi. Onların hikâyesi karlı bir gecede başlayıp yine karların altında son buldu.

Parlayanların buluşma noktası Facebook grubumuz: Gamze Aydeniz Hikayeleri Instagram hesaplarımız: @gamzeaydenizz @aydenizdongusuu @curetkar_yakut Bir şeyler olduğu kesindi... Bıçak gibi keskin, aynadaki yansımalar kadar bencil, nefesle aynı doğrultuda olmazsa olmaz bir şeydi. Görmezden gelmeyi denedi genç kız. Görmedi, duymadı, bilmedi... Bir süre sonra aslında olayların tam ortasında olduğunu fark etti. Nefes alamadı, boğuldu. Dedesi Çağdaş Bey, anneannesi Nigar Hanım, dostu Meral ve Uras... Bilinmeyenlerle boğuşurken kaybedeceklerinin farkındaydı. Aydeniz kabullenmişti bunu artık. Ne kadar kaçmaya çalışırsa çalışsın muhakkak yakalanacaktı. En iyisi hayatında şiddetli depremlere neden olan sırları öğrenmeye çalışmaktı. Aşkı, ailesi, zamanı ve değer verdiği herkes... Tanıdığı herkes bir şekilde genç kızın koluna yapışıyorlardı. Herkesin bu döngüde bir yeri vardı. Bu döngünün bir de adı vardı. Aydeniz Döngüsü... Ay ve denizin birleşip, parladığı yerde doğan bir aşk hikayesi.

#1 in Genç Kız Edebiyatı 6.11.2015 ©Tüm Hakları Saklıdır. Bir kadın kendini değiştirmek istediğinde, ona engel olabilecek hiçbir yemek yoktur. Öykü, hayatını zorlaştıracak her şeye sahipti. Çalıştığı dergide gıcık bir müdire √ İnsanın dikkatini dağıtacak türden yakışıklı bir patron √ Fazla kilolar √ Sürekli topuz yapılan saçlar √ Paçoz kıyafetler √ Bu liste böyle uzayıp giderdi. Ancak bir gün bir şey oldu ve Öykü artık böyle devam edemeyeceğine karar verdi. Hayatını değiştirecekti. Ve buna, fazla kilolarından kurtularak başlamalıydı. Onlardan kurtulmak için ihtiyacı olan şeyler onda var mıydı peki? Fazlasıyla vardı. Azim √ Uyuz ve süper çekici müdiresi Seçil, ondan dergiye bir köşe hazırlamasını istemişti. Öykü, yeterince iyi yazılar yazamazsa işini kaybedeceğini biliyordu. İlham gelsin diye beklerken, aradığı şeyi aynada gördü. Kendini yazacaktı. Kendi zayıflama hikayesini ve bugüne kadar neler yaşadığını... Bu büyük riskti çünkü ilgi çekici bir konu gibi görünmüyordu. Ancak ilk yazı yayınlandığında, herkesi şaşkına uğratacak gelişmeler oldu. Artık Öykü'nün hayatı, kontrol edemeyeceği bir şekilde değişmişti. Külkedisi, küllerinden doğacaktı!

HERKES BAKSIN BİR :)

"Aslında oldukça basit," dedi Bennett. "Sen bizim iyi kızımız olacaksın," Declan başladı. Jordan gülümsedi, "Ve biz de senin kötü çocukların olacağız." Bir anlığına sessiz kaldım, bir onlara bir sözleşmeye baktıktan sonra tekrar onlara döndüm. Ardından kağıtları sakince masaya bıraktım. Sırayla üçüne baktıktan sonra yerimde yavaşça kıpırdandım. "Yani diyorsunuz ki," deyip sesimi yükselttim ve "Benimle Starbucks'ta buluşup muhtemelen son senemin kalanını ve belki de hayatımı mahvedişinizin sebebi olacak iffetsiz istekleriniz için sözleşme yapacaksınız." diye bağırdım. Bennett gözlerini kıprıştırdı, "İffetsiz?" Jordan Declan'a baktı, "İffetsiz ne? Bir yemek çeşidi mi?" - Naomi Lorraine ya da daha bilindik adı kalın çerçeveli gözlükleri ve hepsi A olan notları ile İnek Naomi okulundaki en az rağbet gören kızdı. Ve hatta iğneleyici hazır cevapları ve sağlam yumrukları bile Dartwell Lisesi'ndeki herkes tarafından zorbalık yaşamasını engellemiyordu. Çocukluğundan beri her gün ona zorbalık eden Raymond Meyers tam anlamıyla onu mahvediyordu. Gülüşler, hakaretler ve hırpalanışlar karşısında hayatta kalmaktan başka hiçbir şey yapamıyordu. Üç Silahşörler okulundaki en kötü çocuklardı: Bennett Frazier, Jordan Wallace ve Declan Lynch. Ve bir gün birden bire Naomi üçünün birden ilgisini çekti. Alaylı davranışlarına rağmen masum görüntüsü yüzünden Üç Silahşörler, Naomi'yi istediler. Ah, hayır sandığınız gibi değil, kesinlikle öyle değil. Hatta tam tersi. Oldukça basit. Naomi onların iyi kızı olacak. Onlar da Naomi'nin kötü çocukları olacak. Kitabın bütün hakları, yazarı @rubixcube89201 tarafından, Türkçe çevirisi hakları @badboysofgoodgirl tarafından saklıdır. Mizah #18

Stiles replikleri ağırlıklıdır. BU KONUDA YAPILAN ILK ÇALIŞMADIR.

O evde bir dakika bile durmak istemediğimden, siyah bavulumu aldım ve yürümeye başladım dalgın uzaklara dalmış gözlerim denizi buldu.Kendime içten içe kızarak bir banka oturduğumda düşünceler beynimi istila etmişlerdi bile. “Annem, babam olsaydı, olmazdı ki böyle…” Burnumu çekerken çoktan yanağımı ıslatmış olan göz yaşlarımı tek elimle beceriksizce silmeye çalıştım. “Onlar koruyup kollardı beni, bir başıma, parasız kalmazdım belki de bu sokaklarda.” Gözlerim yanıyordu; avuçlarımı gözlerime bastırarak ağlamamı durdurmaya çalıştım. Daha sonra iç sesim, “Peki bir arkadaş. Sana yardım edemez mi?” dediğinde duraksasam da hızla cevap vermiştim. Dışımdan cevap vermem belki aptallıktı fakat gecenin bir vakti kim dışarıda olurdu ki? “Edemez…” Yanı başımda hissettiğim hareketlilikle hemen arkamı döndüm. Hastanede bana yardımcı olan adamı gördüğümde gözlerim irileşmişti ve kalbim anlamsızca büyük bir hızla atmaya başlamıştı. Tek, derin bir nefes ile nefes alış verişlerimi düzene sokmaya çalışsam da becerememiştim ve elim refleks olarak kalbime gitmişti. Kekeledim, “S-senin ne işin var burada?” Bana buruk bir gülümseme bahşetti, “Yalnızca hava almaya çıktım. Asıl seni sormalı, prenses. Gecenin bir vaktinde, tek başına sokaklarda ne işin var bakalım?” Prenses kelimesini duyduğumda yüzüm buruşsa da bir an beklemeden, tereddütsüz cevap verdim. “Bende,” yarım yamalak bir şekilde gülümsedim. “Bende hava almaya çıkmıştım.” Cevabıma inanmamış olmalıydı. Kaşları havaya kalkarken, elmacık kemikleri hiç olmadığı kadar belirgin, siyah bukleleri hiç olmadığı kadar dağınıktı. “Bavulun ile mi hava almaya çıkıyorsun?” Buruk bir şekilde gülümsedim. Bakışlarımı ellerime indirirken, “Genellikle öyle yaparım, huyumdur.” Diye mırıldanmıştım.