On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

"Anne ve babamı hiç tanımadım. En başından beri evlatlık verildiğim bir ailem olduğunu biliyordum. Çok güzel geçirdiğim bir çocukluğum oldu. Ama hep bir şeyler eksik, hep bir şeyler yarım... Annemi ve babamı bilmediğim halde, yaşıtlarım okulda resimler çizerken ben onlara aklımca mektuplar yazıyordum. İnsan görmeden sevebilir mi? Tanımadan özleyebilir mi? Peki bu içimdeki burukluk niye baba? Biraz da kızgınlık... Şimdi neredesiniz anne?" ******* 18 yaşına giren bir gencin, hayatını ve kendini bulma hikayesi... Affetmeyi hiç bu kadar derinden hissettiniz mi?

"Lal bir gece, Sabahsız bir pençenin içinde, Bir oluvermişiz."