hikayenizi yazıp karakter bulamıyorsanız buraya bakın ! çoğu kişi tarafından bilinmeyen ve kullanılmayan karakterler burada :) sarışınından esmerine sizi bekliyor :)

2015 Ağustos ayından beri Rastgele #1

'Güçlünün daha güçlü olduğu, fakirin daha fakir olduğu çağdan sesleniyorum. Hoşunuza gitmedi mi? O zaman televizyonu açın. Bakın, orada her şey günlük güneşlik.' 80 kuşağından sıradan bir genç... Öykü Tan... Üniversiteden sonra ışıltılı bir yaşam hayal ederken; özel iş yerlerinden kapı dışarı edilmek, her atama döneminde boşu boşuna beklemek gibi rutin bir hayatı vardır. Evrene verdiği mesajlar bir sabah geri döner ve tüm hayatı değişir. Yetişkin kafasında lise sıralarına dönmüş bir ergen olarak farklı bir paralel evrende yeni nesile adapte olmaya çalışır. 'Biliyor musunuz, o günlere geri dönmek isterdim. Toplumsal ayrışmanın bu boyutlarda olmadığı döneme... Canlı bombaların, savaşların, karışıklıkların bu kadar yaygın olmadığı döneme... Tecavüzün bu kadar meşrulaşmadığı döneme... Ve kesinlikle müziğin daha iyi olduğu döneme!' Ruhumu satsam geçinebilir miydim acaba?

O'nun gözleri sonsuz bir güzelliğe O'nun gözleri korkunun ve karanlığın sonsuz güzelliğe gidiyor... ---------- Peki ya kaçmak hiç bu kadar zor olmuş muydu?

Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Galiba... Galiba aşık oldum... Haberim yok ne yaptım ne oldu hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim şey bir ışık. Evet bir ışık daha sonra ise bir araba... Aman Tanrım! Araba kazası geçirmişim. Yanımdaki çocuk kim bilmiyorum... Ama onu kazadan önce hatırlıyorum. Evet o o kişiydi. İnanmıyorum! Onunla öpüştüğümüzü hatırlıyorum. OLAMAZ! SAÇMA! FELAKET! Sadece bunları hatırlamak çok saçma! Belki , belki güzel mutlu anılarımız vardı ama artık yok. Benim için yok... Ama ya kötü anılarımız varsa? Yoksa nasıl buraya gelebilirim ki? Kavga ettik belki sonra trafik kazası ya da ben evi terk ederken oldu. OLAMAZ HAYAT ÇOK BERBAT! Belki hafızamı kaybetmem iyi bir şeydir. En uygunu buydu ki başıma bu geldi. Umarım daha iyi olur şimdi... Bilmiyorum. Unuttum. Hatırlamıyorum. Yeniden Başlayacağım. Saf Halde. Mecburum yoksa hayatım daha berbat olucak biliyorum nedensizce. İçimde duygular yer değiştiriyor. Ya yanlız kalırsam. Şu an ismini bilmediğim bir hastanede ismini bilmediğim biriyleyim. Umarım başıma bir şey gelmez.