"ADEN" İSMİYLE YAYINLANMIŞ İLK KİTAPTIR. Yıllar sonra ortaya çıkan gerçek iki aileyi de derinden sarsarken hayatları tepetaklak olan iki genç kız yeni hayatlarında büyük mücadeleler verecektir. "Bu aile benim. Senin biyolojik olarak kızları olman hiçbir şeyi değiştirmez anladın mı?" dediğinde boğazıma oturan yumruyu zar zor yutkundum. "Bir şeyleri değiştirmeye niyetim yok Güneş. Buraya kendi isteğimle gelmedim." dediğimde yüzüne yerleşen alaylı ifadesi ile yüzünün tam ortasına bir yumruk geçirmek istedim. Yakışırdı... "İyi en kısa sürede gideceğine emin ol. Ne annem ne babam ne de abilerim seni istiyor. Bir an önce def olup gideceksin. " dedi ve odadan çıkıp gitti. Bense her zaman olduğu gibi yapayalnız kaldım küçücük odada. Boğazımın tam ortasına oturan yumru gözlerimi yaşartırken şansıma bir kez daha ana avrat küfür ettim. Bu hayatın benimle ne alıp veremediği var bir anlasaydım keşke... *** Aden Saygın'ın hayat hikayesine hoş geldiniz. Bir nebze klişe, bir nebze dram biraz eğlenceli ve asabi abilerle dolu bir hikaye sizleri bekliyor. Buyurunuz hikayemize efendim...

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

" Lavinia bizim şiirimizdi ve ben hala okuyorum onu. Gözyaşlarım eşliğinde dökülüyor sözcükler ağzımdan. Ona sesleniyorum bu defa ona diyorum ama gitme diye. Beni duymuyor, beni görmüyor ve benden çok uzakta olan kalbi beni hissetmiyor diye ölesiye korkuyorum bunu yaparken." Paramparça bir aşkın anlaşılmaz sonundan o aşkı ilmek ilmek keşfetmeye ne dersin? -ZERRİN TAMAMLANMIŞTIR.-

#1 kurtadam 21.04.2020 #1 vampir 29.01.20 #3 macera 21.05.21 Annesinin ve babasının ayrılması üzerine Laura ne kadar babasına düşkün olsa da annesinin yanında kalmaya mecburdur.Annesinin başka bir adamla evlenmesi ve kendisini artık umursamamaya başlaması Laura'nın öfkesini taşıran son damladır. Laura babasının yaşadığı kasabaya taşınır. Nepenthe kasabasi Laura'ya yeni şeyler kazandırırken bir saldırıda en değer verdiği kişiyi kaybeder.Laura intikam almak için savaşacak ve kimsenin kendi duygularına hükmetmesine izin vermeyecektir. Bu bir aşk hikayesi olsa da Bu Laura için bir Intikam, güc ve hüzün hikayesi. ~~~ -Sizinkiler Kırmızı ve ya sarıyken benimkiler niye Gri parlıyor diye sordu kız onun sorusunu şöyle cevapladı genç adam -Çünkü sen 2 tür tarafından ısırıldin Laura bundan sonra hic bir sey eskisi gibi olmayacak tıpkı senin duyguların gibi... ~~~~~~ -Sadece aşkını istedim.Güçlerini değil! O hiç ummadığı birine aşık olmuştu... Ilk bölümler acemilikten kötü olabilir ama devamı güzel Arkadaşlar gifler de koydum hikaye için benim kitabımı da okumak isterseniz tereddüt etmeyin

"Eğer farklıysak..." Kelimeler boğazında düğümlenmiş, cümleyi tamamlayamamıştı. "Biz kardeşiz. Bundan en ufak bir şüphe duymuyorum." diyerek yatıştırdım onu. Sonra devam ettim: "Ama elbette tuhaf olan şeyler var. Mesela; genetik yapımız inanılmaz derecede mükemmel. Hücrelerimiz kendini çok hızlı yenileyebiliyor. Hasta olmuyoruz ve yaralarımız çok çabuk iyileşiyor. İnsanlar gibi değiliz yani..." Ne söylediğimin farkına varınca birdenbire irkildim ve son cümleyi kısık ve düşünceli bir ses tonuyla tekrar mırıldandım: "İnsanlar gibi değiliz!..." Tüm Hakları Saklıdır.

Ve ben, Seni anlamak adına, Tüm ölen kuşların yasını tutarım...

Sinan Tümer; başarılı, insanın içini eriten ses tonu ve kusursuz diksiyonu olan bir spor spikeridir. Yurt dışında çalıştığı kanalda Beşiktaş'ına laf ettiği için canlı yayına gelen konuğuna kafa atıp, istifa eder ve Türkiye'ye dönmeye karar verir. Bütün spor camiası şerefli davranışıyla onu bu dünyaya kabul etmeye hazırken; aynı şeyi abisi, yengesi ve yeğeninin bakıcısı başarabilecek miydi? Resmi instagram hesabımız; @vurduveaskwattpad ⚫⚪

-Bak Toprak, gözlerime bak. Gözler kalplerin aynasıdır. Bu gözlerde sana olan aşkı göreceksin ama bu gözlerden aşktan daha baskın bir duygu var, acı. Kalbim acıyor Toprak. Bana açtığın yaralardan çok kalbim acıyor. Kalbim soğudu Toprak. Kalbi soğuyan bir kız ve kalbini ısıtmaya çalışan bir adam. Halbuki kendi elleriyle soğutmuştu o kalbi. Şimdi ise ısıtmaya çalışıyordu. Bunu tek başına yapamayacağını bildiğinden küçük birinden yardım alması gerekiyordu.. Hikayeme bir şans verin lütfen. Eminim pişman olmayacaksınız❤

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...