Karaca Mahallesi'ndeki Lizya Asım'a platoniktir. Bir gecelik bir hatayla Lizya hamile kalır. Asım'a söyler. Ancak Asım böyle bir sorumluluğu kabul etmek istemez ve Lizya'ya bebeği aldırmasını söyler. Lizya ne yapacağını bilemezken Asımın abisi Tugay Lizya'ya sahip çıkar. ✈️ "Ben sensiz sensedim Liz."

Bazı aşklar yarım kalır. Bazılarıysa geri dönmeyi bekler... Kumru, ülkesini geride bırakıp gittiğinde geride sadece bir mahalle değil, kalbinin bir parçasını da bırakır. yıllar sonra geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onu beklemektedir. Aşk, sırlar ve mahalle dedikoduları arasında Kumru, hem kalbiyle hem geçmişiyle yüzleşmek zorundadır. "Gurbet Kuşu" geri döndüğünde, hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Kumru'nun hüzünlü ama bir o kadar eğlenceli yaşamına konuk olmaya ne dersiniz? |Mahalle kurgusu| ‼️Argo ve küfür içerir ‼️ Kitabın tüm hakları şahsıma aittir

Ağabeyi onu masallardaki bir prensese benzettiği için lakabını bir isim gibi üzerinde taşıyan Güzel, abisi ile birlikte küçük bir lojman dairesinde yaşayan, üniversite son sınıf öğrencisidir. Ağabeyi Harun, işi yüzünden sık sık göreve gider ve son gidişinin ardından, geri dönemez. Ölümü Güzel'in hayatına ve ruhuna bir yıldırım gibi düşer. Harun son nefesini vermeden onu en yakın arkadaşına, Cesur Yakut'a emanet eder. Ağabeyinin emaneti, lojmanda bir sivil olarak tek başına kalamayacak olması ve hayatı ile ilgili aldığı tehdit mektupları, Güzel'in kendini aniden abisinin en yakın arkadaşı ile anlaşmalı bir evliliğin içinde bulmasına sebep olur. Güzel, ismi ile değil, duygusuzluğu ve hislerinin yoksunluğu ile lanetlendiği için Çirkin olan bir adamın, camdan çiçek bahçesinin içine hapsolur. Sonra o cam kubbenin içine, adamın lanetinin üzerine, hislerini bir gül fideleri gibi ekmeye başlar. Fidelerin çiçek açacağından umutludur. Ancak ne derler bilirsiniz, Çiçek açsa da her gül, solmaya mahkûmdur. "Bileklerime kadar dikenlerle yaratmış beni Tanrı," dedi, sesinin iğne deliği kadar küçük bir boşluğundan bile bir his alamıyor, göremiyordum. "Güller için elimi tutsan bile, yara içinde kalacaksın Güzel." Dudaklarını ıslattı. "İşte bu yüzden, işte bunun için." ❧ Kurgunun temeli 2015 yılına dayanmaktadır.

"Artık o kelimeyi duymayacağım Hevin. Unut o bağı." "Kolay mı sanıyorsun? Düne kadar abimin arkadaşıydın, yüzüne bakmaya utandığım Aza Abi'mdin benim! Şimdi hangi hakla karşıma geçmiş eşim olacağını söylüyorsun?" "O 'abi' dediğin adam, abinin kanını akmaması için seni bu konağa gelin aldım. Farkında değil misin? Eğer bu kapıdan gelinlikle girmeseydin, o çok sevdiğin abini beyaz kefenle gömecektin." "Bu bir kurtuluş değil ki... Sen beni diri diri bu konağa, bu töreye gömdün." "Ben seni gömmedim Hevin. Ben senin için namluların önüne geçtim. Şimdi sil o gözyaşını ve dik tut başını. Miroğlu aşiretinin gelini ağlamaz."

"Ben seni seviyorum Kerem..." Elif'in titreyen sesi gecenin sessizliğine karışırken, gözlerindeki yaşları saklamaya çalışıyordu. Aylarca içinde büyüttüğü duygularını sonunda ona söylemişti. Kerem ise birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra yüzündeki sert ifadeyi hiç bozmadan, soğuk bir sesle konuştu. "Bir daha böyle bir şey söyleme Elif." Elif şaşkınlıkla ona bakarken, Kerem gözlerini kaçırmadan devam etti. "Bu hislerini bana değil, kendine sakla." "Kerem..." "Benim seninle uğraşacak vaktim yok." Elif'in gözleri dolarken, Kerem'in bir sonraki cümlesi kalbine saplanan bir bıçak gibi olmuştu. "Birine bağlanacak biri değilim. Ve sen... Kardeşim dediğim adamın kardeşisin böyle bir şeyi bir daha aklından bile geçirme." O gece Elif ilk kez sevdiği adamın gözlerinde kendine ait tek bir duygu bulamamıştı. Ama bilmediği bir şey vardı... Mahallenin en sessiz, en ağırbaşlı ve en sert adamı olan Savcı Kerem'in kalbinde, yıllardır kimsenin bilmediği yaralar vardı. Ve bazen... En sert "git"ler, insanın söylemek zorunda kaldığı yalanlardan ibaretti. Bir mahallede başlayan, yaş farkının, yanlış zamanların ve söylenemeyen duyguların arasında sıkışan bir hikâye... Bir yanda ilk aşkını kalbinin en derininde yaşayan Elif. Diğer yanda ise sevmekten korkan, duvarlarının arkasına saklanan Kerem. Peki... Bir kalp, onu defalarca kıran birini sevmeye devam edebilir miydi? Yoksa bazı aşklar, daha başlamadan kaybedilmeye mi mahkûmdu?

Yeni yıl artık o kadar da acı vermiyordu.

10 yıl sonra gelmişti. Sinan Demir karşımdaydı. Çocukluk aşkım Sinan Demir. Yaralarımdan öpen Sinan Demir Bana veda bile etmeden çekip giden Sinan Demir Üstelik tek de gelmemişti, kucağında yaklaşık 2-3 yaşlarında bir kız çocuğu ve yanında bir kadınla, Neden gelmişti, 10 yıldır arayıp sormayan Sinan Demir neden gelmişti, evlenmişti ama onu bile söylememişti. Savcı Sinan Demir Avukat Mehir Saye Soykan Yazım Tarihi: 12.03.2024 Yayım Tarihi: 01.04.2024 Bu kurgu, yazarken bana çok desteği bulunan en yakın arkadaşım Nisa'ya ithaf edilmiştir.

Günce: Çirkin ördek yavrusu seni! Günce: Anası kılıklı! Günce: Ha ama hata bende! Anası ne ki danası ne olsun? Cehennem zebanileri sizi! Günce: Sibel'in tırnakları kadar kazıklar girsin bi taraflarınıza İnşallah! (14.48) 05#: Günce Atahan, yarın sabah Bursa İl Emniyet Müdürlüğü'ne ifade vermek için bekleniyorsunuz. (19.07) 05#: Gelmezseniz ekip otosu göndereceğimden hiç şüpheniz olmasın.

Sevdiğin adamın ölümüne sebep olsaydın? Kendisine aşık etmek için hayatına girdiği adamın ölümüne sebep olur. Ve yıllar sonra bir gün... Geçmişe dönme şansı yakalar ve kocasını tam karşısında bulur. Bu kez onu kurtarabilecek miydi, yoksa kader, bir kez daha aynı bedeli mi isteyecekti? Bazı aşklar ikinci bir şansı hak eder. Peki ya bazı suçlar?

Hava Harp okulundan mezun olduğu an Gökdoğan Timine katılması için emir alan nam-ı değer Azap, düşmanın kalbine azap olmak için kendisi gibi sağlam ekip arkadaşlarını toplar. Hepsi çok beceriklisi pilotlar olsa da, karakter olarak en sorunlu adamlardır. Onları hizaya getirmek, bu herkesin korkuyla kaçındığı adamları disipline etmek, Azap'ın en büyük problemidir. Çünkü uzaktan kuzeni olan Erva (Ava) ile bir iddiaya girmiştir. Tanıdığı en çetin asker olan Tugay Komutanı geçecek, Erva'nın tanıdığı en güçlü adam olacaktır. Ava'nın uçak mühendisliği okuyup, kendi bindiği uçakları tamir etmesi kaderin ona oynadığı en kötü oyundur. Uçağının motoruna çorap sıkıştırmamasını ümit eder. Çünkü çocukken onun bisikletine bir çok kez çorap sıkıştırmıştır.