Küçük bir mahalleye tayini çıkan Rüya ve Alaca mahallesi sakinlerinin yaşadığı mutlu anlar.

Genç ressam Neva Alanka, yıllardır kalbinde ve aklında üzerini örttüğü kişiyi sır gibi saklıyordu. Aslında her şey açıktı, görmek isteyen görüyor, duymak isteyen duyuyordu. Ama Roman Oflaz... O sevgiyi yıllarca görmedi, o sevgiyi dile getiren kelimeleri duymadı. O sevginin üzerini örten katran karası renkteki nefreti ise anlayamadı. Neva Alanka, tüm tablolarında tek bir kişiyi ve o kişinin ona bıraktığı acıyı yansıttı. Fırça darbeleri, kalbini dinleyerek kağıtların üzerinde ağır ağır gezindi; anılar, acılar, görünmeyen yaralar çizdi. Sevdiği adam için sesini kaybetmişti. Özünü, ruhunu unutmuştu. Kimse anlamadı. Roman Oflaz ise, onun adını haykıran küçük kızı duymadığı gibi onun kalbine bıraktığı acıyı da, ruhuna açtığı derin yaraları da bilmedi, görmezden geldi. Her karşılıksız aşktan, bir nefret doğardı... Neva Alanka, kalbini parçalara ayıran, ruhuna daima kanayacak yaralar açan, şen sesini duymayan, onu hiç görmeyen Roman Oflaz'a, yara mı olacaktı yoksa yara bandı mı? KİTABIN TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR, (Ç)ALINTI DURUMU OLURSA HUKİKİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR. 02/02/2025

Ankara'nın gri gökyüzü altında, adaleti mikroskop camlarında arayan titiz bir Kriminal Uzmanı: Zeynep. Suçluların peşinde ömrünü tüketmiş, sert mizaçlı ve hakkaniyetinden ödün vermeyen bir Başkomiser: Ömer. ​Zeynep, yeni bir hayata adım atmak için tuttuğu dairenin anahtarını çevirdiğinde, sadece bir eve değil; kaderinin en zorlu dosyasına da giriş yaptığından habersizdi. Karşı dairesinde oturan, geceleri operasyonlarda, gündüzleri ise adaletin izinde olan Ömer Başkomiser ile yolları bir cinayet mahallinde kesişecekti. ​Bir yanda bilimin soğuk gerçekleri, diğer yanda inancın sarsılmaz teslimiyeti... ​Aynı apartmanda iki yabancı, aynı dosyanın içinde iki inatçı yürek. Ankara'nın ayazında, her şeyin bir tesadüften ibaret olmadığını kanıtlayan tek bir şey vardı: Kader. ​Karanlık bir cinayet, mühürlenmiş sırlar ve bir kapı eşiğinde başlayan ilahi bir tevafuk. TÜM HAKLARI SAKLIDIR. Bu hikayenin kurgusu, karakterleri ve olay örgüsü tamamen şahsıma aittir. İzinsiz bir şekilde herhangi bir platformda kopyalanması, paylaşılması, (ç)alınması veya benzerinin kurgulanması durumunda yasal yollara başvurulacaktır. Emek hırsızlığına karşı lütfen duyarlı olalım.

Liva Marsel.

"Çok merak ettim," dediğinde bana döndü abim. "Ne diyeceksin Ahu?" Öyle mi dercesine kaşlarımı kaldırdım. "Emin misin abi? Ama bunu duymaya pek hazır değilsin gibi.. Hım?" Gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. "Vazgeçtim, sus." İpek ve Doğa ne diyeceğimi gayet iyi biliyordu. Tuğrul da anlamış olacak ki arkasına yaslandı. "Susmuyorum. İki aydır tavırların değişti, çok farklı biri oldun. Sebebini tabii ki biliyorum, bir yere kadar haklıydın da zaten. Ama artık abarttığını düşünüyorum," dediğimde ayağa kalktım. Tuğrul meraklı gözlerle bana baktı. Aynı şekilde abimde. "Alışsan iyi olacak," dedim ve Tuğrul'un yanına oturdum. "Ahu," dedi abim dişlerini sıkarak. Tuğrul'un elini tuttuğumda abime baktım. "Çünkü biz birbirimizi çok seviyoruz ve senin lafınla da ayrılmaya niyetimiz yok!" Kalbim onu istiyordu. Bu hikayenin sonunda yanacağını bile bile.

➥ Bir yanda sessizliğini renklerle tuvale hapseden bir kız, diğer yanda o sessizliğin içindeki çığlığı duymaya kararlı bir adam. Bazen en gürültülü itiraflar, hiç konuşmadan yapılır. "Senin sesini duyamıyorum ben Utkan, görebiliyorum." [acquaintance to friends, friends to lover] 🎯slowburn 🎯 yarı texting

"Teğmen Elfida DEMİR" Daha doğduğu anda kimsesizler yurduna bırakılan Elfida. 18 yaşında Harp okuluna katılmaya hak kazanan Elfida. 22 yaşındayken komutanları tarafından harbiyeden atılan Elfida. Ve şimdi 27 yaşında ki Teğmen Elfida DEMİR'İM ben.. Peki ya KOR? KOR kim gelin beraber tanıyalım KOR'U?

18 yaşında hayattan bir çok darbe yemiş alya daha öleceğini bile sindirememişken onu yaşadığı hayata iten ailesinin gerçek ailesi olmadığını öğrenir. Soykamer ailesi gerçek kızlarına kavuşabilecek miydi? Yada alya artık huzur bulabilecek miydi? Yaşamak nedir? Sadece nefes almak mı? Yada gülümsemek mi? İçinde atan bir kalp olması mı? Yaşamak nedir? Alya için yaşamak bedeninin hâlâ ayakta olmasıydı. Daha 16 yaşındayken ruhu ölmüştü ama Alyanın her şeyden çok sevdiği abisine bir sözü vardı yaşayacaktı. Abisi için nefes alıyordu. Abisinin acısına hâlâ alışamadan, alya hiç bir şey yaşamamış gibi illet bir hastalık ve aniden çıkıp gelen biz senin gerçek aileniz diyen insanlar mı? Alya, abisinin sarı kızı artık ölüyor muydu? Ölüm ona huzur bulacağını hissettiren tek şeydi ve bir an önce abisine kavuşmak istiyordu.

Hayat bazen başkalarının çizdiği yollarla şekillenir, bazen de bir ses, bir bakış ya da tesadüf her şeyi alt üst eder. Evren Nefesini Tuttuğunda, tam da böyle bir hikâye... Dide, kendi hayatının kontrolünü almak isteyen genç bir kadın. Ama ailesinin kararları, geçmişin sırları ve karşısına çıkan insanlar işleri hiç de kolaylaştırmaz. Sessizce başlayan bir karşılaşma, kalplerde ve hayatlarda geri dönülmez izler bırakacaktır.

Ben Eftalya, geçirdiğim onca yılın onca acının sonunda hayat bana bir ışık gösterdi ama önümde yine engel vardı.Ben bu engellerin üstesinden gelebilecek iyim peki?