Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

"Verdiğim acıyı silebilmek için her bir saç telini öpmek istiyorum," dedi. Önce nefes almayı bıraktım. "Ama bazen öpünce de geçmez," dedi. Buz kestim. ... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR! Yayınlanma Tarihi: 21 Mayıs 2017 Maça Kızı 8, üç kısımdan oluşan bir seridir; hepsi bu kitap altında toplanacaktır.

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

İki aşık... Birbirlerini deliler gibi seven, saf ve temiz duygularla bağlı iki genç... Ve her şeyin bittiği, aynı zamanda yepyeni başlangıçlara zemin hazırlayan bir kaza... "Beni unutma." dedi genç kadın. "Seni asla unutmayacağım." Birbirlerini asla unutmamak için söz verdiler. Ne yaşanırsa yaşansın, yıllar geçse bile üstlerinden unutmayacaklardı birbirlerini. Aynı sevgiyi, aynı aşkı sonsuza kadar saklayacaklardı kalplerinde; kimsenin bu güzel aşklarına zarar vermesine izin vermeden. Sonra ne mi oldu? Başlarına gelebilecek en kötü şey geldi. Asla tahmin edemeyecekleri bir şey yaşadılar. Ve bir anda tüm hayatları tepetaklak oldu. Elleri bir daha hiç birleşmemek üzere ayrıldı. Yepyeni hayatlarının kahramanları oldular. Birbirlerinden çok uzak bir o kadar yakın iki farklı hayat kurdular. Çaresizce unuttular ve unutuldular. Ama bir şeyi hiç silemediler hafızalarından; AŞK... Kendi isimlerini bile unuttular ancak aşk hiç silinmedi yüreklerinden de, hafızalarından da.. Geriye kalan tek şey; yüreklerinde kalan o aşk kırıntılarıydı... "Çünkü gerçek aşklar ve aşıklar asla unutulmaz."

Şımarık bir kadın,Huysuz bir adam.. Kendi ile bütünleşmiş bir hayatta yapayalnız kala kala.. Kendilerini kaybettikleri bu evliliğin adı; ZORAKİ EVLİLİK.. 2.Sezon.. Başlıyor arkadaşlar çok yakında tam tamına 85 bölüm yapmayı planlıyorum destekleriniz ile birlikte. :)

ONA KADAR SAY < Ailesi dağılan genç bir kız ve ona aile olacak huysuz bir adamın hikayesi > Başlangıç '14.08.16' On dokuz yaşına daha iki gün önce basmıştı Zeynep. Karnındaki bebeğinden habersiz, anne ve dedesiyle küçük bir kasabada yaşıyordu. Masum değildi. 'Masum' denilen kavramı çoktan geçmiş, saflığa giriş yapmıştı. Fazlasıyla saftı. - Kimilerine göre de salak - İşkolik ve dedesine fazlasıyla düşkün bir adam, kerem. Olacağından habersiz bir baba adayı da ayrıca. Nasıl olduğundan ve de olacağından habersiz yirmi dokuz yaşında genç bir baba adayı.. ~Kurtulmuş bir hayat, ölen bir adam~ ~Saf bir kız, ciddi bir adam~ ~Saf bir kız, seven bir adam~ ~saf bir kız, sabırsız bir adam~ ...Ailesi dağılan genç bir kız ve ona aile olacak huysuz bir adam...

"Seversin, kavuşamazsın aşk olur" demiş Aşık Veysel.

Herkes hayatının aşkıyla nasıl tanıştığını anlatırken gülümser. Bizim için durum biraz farklıydı. Hayatlarımızın tepetaklak olduğu gün her şeyin sonu gibi görünse de, birçok şeyin başlangıcıymış aslında...En derin acılar en mutlu anlarımıza sebep olabilirmiş. İnandıklarımızı kaybettiğimiz gün inanmadıklarımızın gerçeğimiz olduğunu öğrenmiştik. Biz de zamanla alıştık, gözlerimizi kapatmaya...