Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

Rob Roy, genellikle İskoçya'da bir kahraman, İngiltere'de ise bir kanun kaçağı olarak taninir.

Rebecca taşındıktan sonra yeni bir başlangıç istemiştir. Fakat yine de aşkının peşinden koşması, Caden'ın yaptığı yanlış bir şeyden dolayı, ondan gelen mesajlara cevap vermemesiyle sonuçlanır.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

# Keşfedilmemiş Cevherler Atty'15 En İyi Romantik Hikaye # Siyah beyaz bir kadındı Müzeyyen. Arnavut kaldırımı sokakların birinde, elindeki kan kırmızı gülle yürüyordu salına salına. Üzerindeki beyaz elbise uçuşuyordu nazlı nazlı kimi zaman. Omzuna kadar salınan siyah saçları daha da narindi beyaz teninden. Ağır adımlarla yürüyordu kırmızı hayallere sarılmış gül ile birlikte. Ve sevmeyi bilen bir adamdı Süreyya. İnce düşünceli, güzel bakışlıydı. Küçük dairesinin balkonunda oturup her zamanki gibi bir şiir karalıyordu. Bakışlarının arasına girdi Müzeyyen'in ince bedeni. Kokusu alıp götürdü aklını terk edilmiş yerlere. Bu hikayenin sonunda Müzeyyen, elde edilmesi zor bir kadın oldu. Süreyya, aşkı için her şeyi yapacak bir adama dönüştü. Ve Müzeyyen'i sevmek, yaşamayı seven bir adamın intihar girişimi oldu. ©Tüm hakları saklıdır. | All rights reserved.

Ellerimden rüzgar geçiyor bir gece vakti, Tutamıyorsun, çok uzaklardasın belli ki. Mathilda, biricik sevgilim... Yüreğimde aşk, Kazablanka'da yağmur var. # 2015 # ©Tüm hakları saklıdır. | All rights reserved.

Her hikâyenin, her romanın bir yalnız, hüzünlü ve mutsuz başrol oyuncusu vardır. Karanlık odalarda benliğiyle savaşırken, gözyaşları süzülür tane tane, yanaklarından çene kıvrımına doğru. Bir kelebek girer o karanlık odaya. Bembeyaz bir kelebek. Yıldızsız bir gökyüzünde etrafı aydınlatan bir ay parçası gibi. Konar başrolün yanağına, siler gözyaşı tanelerini. Yerine kendinden parçacıklar bırakır. Son anlarında bir insanın mutluluğu için savaşır. Nasıl olsa ölünce bir anlamı kalmayacaktı hiçbir şeyin. Bu hikâyelerde hüzünlü başrol oyuncusu benim. Karanlık odalar da benim, kelebek de kelebek taneleri de benim. Kapak Fotoğrafı: Batuhan Atalay

“Sarmaşık ismi nereden gelir biliyor musun ? “ diye sordu sandalyesine yaslanırken. Mavinin en güzel tonundaki gözlerini üzerime dikmiş bir cevap bekliyordu. Kafamı iki yana salladım. Derin bir nefes alarak “ Sarmaşık ismi.. “ dedi. “ Sarma aşıktan gelirmiş. Sarmaşık, Önce bir ağacın etrafına tutunarak sarar ve büyürmüş. Daha sonra ağacı tamamen sardığında artık o ağaç ışık alamadığı için kurur ve ölürmüş. Görünüş olarak muazzam şekilli bir sarmaşık ortaya çıkar fakat içindeki ağaç bu muazzam görünüşe tezat olarak ölüdür. İşte bu yüzden sarmaşık ismini almıştır.” Anlattığı şeyi ilk defa duyduğum için bir hayli şaşırmıştım. Hafifçe başımı sallamakla yetindim. Ne diyeceğimi bilememiştim. “ Bizim hikayemize benziyor. Ben seninle varım, sana tutunuyorum ve zamanla seni tamamen sarmış olacağım. İlk başlarda hoşuna gitse de ışık alamadığın için git gide kurumaya başlayacaksın. Şimdiki gibi mutlu olamayacaksın, ben seni üzerim Eylül. Dıştan mükemmel gözüksek te ölüden farkın olmayacak.” Dedi kadife gibi bir ses tonuyla. Mavi gözleri şefkatle parlıyordu. Ama dedikleri tüylerimi ürpertmişti. Yüzünde her zamanki gibi alaylı gülüşünün olmayışı beni daha da tedirgin ediyordu. Ağzım mühürlenmiş gibiydi. Anlamsızca yüzüne bakarken devam etti. “ Gerçekten hala benimle olmak istiyor musun ? “ 10. 07. 2015

Bundan asırlar önce, bir maden kazası sonucunda yeraltındaki işçiler nefes almakla kendi kanında boğulmak arasındaki ince çizgide yürüyorken keşfettikleri uçsuz bucaksız arazi onlar için bir umut ışığı oldu. Bu şansı en iyi şekilde değerlendirerek orayı kimsenin adını dahi duymadığı, yerin metrelerce altındaki bir şehir haline getirdiler. Groundiam adını verdikleri şehirde herkes mutluydu. İnsanlar yeryüzündeki gibi bencil değildi ve iyi yetiştirilmişlerdi. Ancak, bu sevgi dolu insanların kalbine bir şey serpiştirmeyi ulaşmak için çabalayan sadece tek bir kişi vardı; Melanie. Melanie ta ki gizemli adamla tanışana kadar kendisini diğer herkesten farklı sanıyordu. Oysa vatan haini olan başkalarının da olduğunu öğrendiğinde her şey değişecekti. Ve Melanie ''yukarıdaki'' dünyadan bahsetmenin bile yasak olduğu şehirde, gökyüzünü bir kez olsun görebilmek için her şeyi göze almaya hazırdı.