"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne

Kelebeğin masumiyetini kaybedişini görüyor herkes. Devamı gelmiyor hikâyenin. Her şey burada başlıyor ve burada bitiyor. Kalpler sevgiliye emanet ediliyor; Sevgililer kelebeklere. Siyah kelebeklere. © Tüm Hakları Saklıdır. | 09. 04. 2014 | Kapak Tasarım - Bengisu Dereş. WATR Watty '14 Yaz Yarışması Short Story İkincisi.

Geçirdiğiniz bir sinir krizi ile yurttan atılsanız, ve şu Rehberlik Servisi Özel Yurdu denen ; sorunlu öğrencilerin kaldığı yıkık dökük yurda gönderilseniz ne olurdu? Peki kapı komşunuz kafasından kese kağıdını çıkarmayan bir psikopat olsaydı ve kendinin bir portakal olduğunu idda etseydi ? 15 yaşındaki Mabelle'in hayatı, gittikçe ilginçleşiyordu.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

"Sen annemin istediği gelinin tam zıttısın. Boyama tahtası bir yüzün, sarı olan boyalı saçların, beyaz bir tenin, çılgın ve kıpır kıpır bir kişiliğin var...Ha birde bakire değilsen tam da annemin istemediği gelin tipine uyacaksın. Bakire değilsin değil mi?"