Bir Eylül akşamı yeniden açıldı yarım kalan, acı, intikam, hırsla dolu o soğuk defter. Ve o akşam anladım ki, ne ben, ne de o yeni bir hikaye yazabilmişti kendine. İkimiz de geçmişte takılıp kalmıştık, hapsolmuştuk bir umut arayan virane hayatlara. Birbirimizin canını yakmak istiyorduk çünkü ikimizin de canı öylesine değil, ölesiye yanıyordu. Aramızdan sızan onca yıla rağmen gözlerinde sevda kırıntılarına rastlamıştım. Buydu beni durduran. Yoksa onun yanına giderken, belinden çekip aldığım silahı yüzüne doğrulttuğum anda tetiği çekeceğime dair asla tutamayacağım bir söz vermiştim kendi kendime. Aşk öyle bir duyguymuş ki.. Bilmezdim önceden ne kadar acı verdiğini. İki insan birbirini sever, aşık olur, mutlu mesut yaşar sanıyordum. İşte o kadar kolay değilmiş bazı şeyler. Bir kere kırılınca insan, bir kere aldatılınca bu hayatta, geri dönüşü epey zor oluyormuş. Kimdi bu hikayedeki suçlu? Ve kimdi bu hikayenin masumu? İkimiz de suçluyduk artık, bunun bir önemi yoktu. Ama birbirine kavuşmak için yanıp tutuşan kalplerimize nasıl söz geçirebilirdik ki? "Hep bu anı hayal ettim ben.. Hep bugünün hayaliyle yaşadım." "Neden geldin?" "Bana ait olan her şeyi senden geri almaya geldim."

En parlak yıldızlar bile 'karanlık' olmadan parlayamazlar. Gecemin karanlığında umuduma yıldızları doldurur, sonrada karanlıklar içinde ışıklarla yürürüm. Şehrin ışıkları yanıyor. Bir buluttan yağıyor sevda sessizce. Bir yağmur çiseliyor yüreklere. Güneş batıyor yine. Bir gece'nin gözlerinde. bir rüzgarda savrulurken pes etmiştir yürekler, sonra bir bulut, bir yağmurdur gelen, sonra sen geldin, bir masalın içinden. Bir elinde güneş. Bir elinde yıldız. Bir mücevher saklıydı gözlerinde ve güneş bin yıllık kayıp bir gecede parlıyordu. Bir elmas gecesinde. Sessiz bir rüzgarın içine binmiş yıldızlar, aman dikkat et, dökülmesin her birinde ayrı umutlar, belki yeniden güneş doğar. Bir yıldız hikayesiydi, gecenin karanlıkla savaştığı gibi, umutsuz ama parlak ışıklarla vazgeçmeden savaştı.

Kara sevdaya düşmüş iki kalp.. Kara sevdam.. Seni ilk gördüğümde biliyordum beni kalbimden vuracağını. Paramparça edeceğini.. Adım gibi biliyordum senden başkasını gözümün görmeyeceğini. Sevdiğim.. Beni öldürsen de vazgeçemiyorum senden. Seni sevmek bir hastalık gibi. Her bir zerremde seni hissediyorum. Her nefesimde senin kokunu duyuyorum. Kalbimden söküp atamıyorum seni. Sevdiğim.. Beni affet, seni unutamıyorum. Çok denedim. Gözünü bile kırpmadan beni tam kalbimden vurduğunda bile vazgeçemedim. Ben aşkı sende buldum, senle doğdum, senle öleceğim. İnkar etme, sen de sevdin beni bir zamanlar. Sana söylediğim yalanlara rağmen sevdin. Aşkım kalbimden dolup taşıyor, sığmıyor içime. İkimiz hakkında, geleceğimiz hakkında çok güzel hayallerim vardı. Meğer hepsi birer hayal olarak kalacakmış.. Oysa ne kadar güzeldi adımı ilk kez söylediğin o an. Nereden bilebilirdim ki bunun bir kara sevdaya dönüşeceğini..

Çapkın ve yakışıklı bir mimar...Güzel bir doktor...Yolları arkadaşları ile gittikleri bir tatilde kesişiyor...Kız ilk görüşte aşık oluyor...Genç mimar kızı fark etmiyor bile...Bakalım güzel ve masum doktorumuz çapkın mimarı kendine aşık edebilecek mi?

Eski iki dost, tek gece, çift tutku.. İki kalp, iki beyin, tek vücud.. "Sonucuna katlanabilir misin?" ZeyKer

Bir ZeyKer Hikayesidir!!!

#Kerem #Zeynep #Kuzey

Kuş kadardı onun kalbi , Ama gökyüzü kadar sevmişti keremi... Küçüklüğünden beri gerçek aşkının o olduğuna inanan ve hayatında bir tek ona yer açan Zeynep'in sahnesinde bir gün senaryoda olmayan ve bu aşk oyununda adı bile geçmeyen biri sahneye çıkar.Ve işte o zaman oyun başlar. Aşk ansızın gelir ve bir anda tutkuyla etrafı yakar,kavurur.İşte buna "TUTKULU AŞK" denir.

abimin karisina asik oldum acilarin en buyugunu yasiyorum bi adama asik oldum megersem zorla ewlendirildigim adamin kardesiymis