Kütüphanede sessiz olunmalıydı tek bir ses bile onlarca insanın tüm motivasyonunu kaybettirebilirdi. Neredeyse parmak uçlarımda ilerlediğim kütüphane koridorlarında ablamı arıyordum . Dikkatim sadece ablamı bulmaya yönelikti .Ansızın ayaklarıma dolanan bir ayakla yere kapaklandım .kafamı kaldırdığımda ayaklarına dolandığım kişi yaratıcının Evrende yaratmış olduğu en güzel varlık olmalıydı. Kafasını kaldırmadan bir özür mırıldandı ben ise bunu duymuş muydum? Emin değildim .

Klasik denilebilir ama bir o kadar farklı gerçek aile kurgusu... Bu hikâyede bana eşlik edin lütfen