Bir Ada sözü der ki: “Sakın ama sakın hesabı kapatmadan bir yerden, bir kişiden ayrılmayın. Gideceğiniz zaman alınanlar, verilenler, alınacaklar, verilecekler hesaplansın, yerli yerine konsun. Arkanızda bıraktığınız kapanmamış hesaplar, restoranlardaki gibi bulaşık yıkatır sonra size.” Ada Hoca bu sözü söyledikten sonra gülerdi. İşte Atalay, Ayça, Betül, Cenk, Mustafa ve Elif’in ortak yönü ‘kapanmamış hesaplardı’. Hepsinin öyle ya da böyle kendileriyle, sevdikleriyle ve ya başkalarıyla bir hesabı vardı, eşittir işaretinden sonrası boş, ödenmemiş, ödenmek için en can alıcı anı bekleyen. Tüm hesaplar kapatılıp, alacak verecek kalmadığında onlar da gülebilecekler miydi? Kim bilir? Kısmet.