Anastasia adında 17 yaşında bir genç kız hiç birşeyden habersiz yolda yürüyordu. Aniden yanından çok hızlı bir sey geçti. Anastasia adımlarını hızlandırdı. O şeyin kendisini takip ettiğini biliyordu. Sonra ayağı takıldı ve yere düştü. O şey ustune doğru geliyordu. Yüzü çok değisikti. Kipkirmizi gozleri bembeyaz teni ve kopek disleri. Gozlerini kapadi tum bu olanlari ruya gibi dusundu. Sonra yatakta uyandi. Iste hersey o ruyadan sonra basladi...

Herkezin hayatında bir dönüm noktası vardır. Benim dönüm noktamsa aldığım bir haberdi. 15 yıl benden özenle saklanılmış, hayatımı kökünden değiştirip hayallerimi yıkan bir sır. Ben bir kan emiciydim. Ben artık bir zombi gibiydim. Yaşayan bir ölüydüm artık. İnsanların hayatlarını karartan ve onların yaşamasını sağlayan organ olan kalplerinin pompaladığı kanı sonuna kadar içen iğrenç bir yaratıktım. Ben artık lanetlenmiş bir yaratıktım. Dahada kötüsü artık hiçbirşey istediğim gibi düzende gitmeyecekti. Belkide hic istediğim mesleği olamayacak, hiç evlenemeyecek ve çocuğum olamayacaktı. Annem ve babamın zoruyla benim gibi kan emicilerin bulunduğu lanet bir okula gönderiliyordum ve tek emin olduğum şey vardı. Artık hiçbirşeyin eskisi gibi olamayacağıydı.

Merhaba ben ursula.. Abim alvin ile beraber hayatta kalmaya çalışan iki muhteşem varlığız. O bir kurt ben bir vampirim. Koruyucu olmak için gittiğimiz bu okul da hayatımız çok ama çok değişti. Çok şey öğrendik. Aralarında en önemlisi sadakat; idi. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Karanlık peşimizi bırakmayacak BENDE ÖYLE.. ©tüm hakları saklıdır

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.